6 Pułk Pancerny „Dzieci Lwowskich”
![]() | Ten artykuł dotyczy polskiej jednostki pancernej PSZ na Zachodzie. Zobacz też: 6 Pułk Czołgów – inne pułki pancerne z numerem 6. |
![]() | |||
Historia | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Sformowanie | 1943 | ||
Rozformowanie | 1946 | ||
Nazwa wyróżniająca | |||
Tradycje | |||
Święto | 25 maja | ||
Nadanie sztandaru | 1946 | ||
Dowódcy | |||
Pierwszy | ppłk Henryk Świetlicki | ||
Ostatni | ppłk Feliks Motyka | ||
Działania zbrojne | |||
kampania włoska 1944–1945 | |||
Organizacja | |||
Rodzaj sił zbrojnych | |||
Rodzaj wojsk | |||
Podległość |
| ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/Irak_6_ppanc_dzlwowskich.png/250px-Irak_6_ppanc_dzlwowskich.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/38/Irak_cmentarze.png/250px-Irak_cmentarze.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Ob%C3%B3z_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_w_Palestynie_-_czo%C5%82gi_Sherman_M4_NAC_24-399.jpg/240px-Ob%C3%B3z_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_w_Palestynie_-_czo%C5%82gi_Sherman_M4_NAC_24-399.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/6_ppanc_-_przygotowanie_czo%C5%82g%C3%B3w_M4_Sherman_do_bitwy_o_Monte_Cassino_NAC_24-418.jpg/240px-6_ppanc_-_przygotowanie_czo%C5%82g%C3%B3w_M4_Sherman_do_bitwy_o_Monte_Cassino_NAC_24-418.jpg)
6 Pułk Pancerny „Dzieci Lwowskich” – oddział broni pancernych Polskich Sił Zbrojnych.
Pułk był organiczną jednostką 2 Brygady Pancernej. Walczył w kampanii włoskiej o Piedimonte San Germano, nad Adriatykiem, rzeką Senio i o Bolonię. Poległo 41 oficerów i szeregowych, rannych zostało 176. 2 grudnia 1946 pułk został rozformowany. 11 listopada 1966 roku nadano pułkowi Order Virtuti Militari[1].
Formowanie, zmiany organizacyjne i szkolenie
17 października 1941 w Tockoje w ZSRR sformowany został 6 Dywizyjny Batalion Strzelecki „Dzieci Lwowskich”. Na dowódcę batalionu wyznaczono mjr. Eugeniusza Ślepeckiego. W lutym 1942 roku batalion przegrupowano do Szachriziabs w Uzbekistanie. Pomimo braku uzbrojenia i trudnych warunków klimatycznych rozpoczęto szkolenie. 15 kwietnia 1942 roku batalion przemianowany został na 6 Dywizjon Rozpoznawczy „Dzieci Lwowskich”. W ramach drugiej ewakuacji 15 sierpnia dywizjon opuścił Szachriziabs i po czterech dniach zaokrętował się w Krasnowodsku. 20 sierpnia opuścił ZSRR i w nocy z 21 na 22 sierpnia dotarł do portu Pahlevi w Iranie. Po kwarantannie i odpoczynku od 3 do 9 września przewieziono dywizjon do Khanaqin w Iraku. Tu rozpoczęto szkolenie w ograniczonym zakresie. Warunki atmosferyczne (wysokie temperatury) pozwalały na szkolenie jedynie w godzinach rannych i popołudniowych.
8 października Dywizjon Rozpoznawczy „Dzieci Lwowskich” został włączony w skład 2 Brygady Czołgów, jako jej trzeci batalion i przemianowany na 6 Batalion Czołgów „Dzieci Lwowskich”.
W Quizie-Ribat rozpoczęto intensywne szkolenie. Kadra instruktorska pochodziła z 4 Batalionu Czołgów oraz z Ośrodka Organizacyjnego Broni Pancernej. Żołnierze otrzymali broń oraz sprzęt samochodowy do prowadzenia szkolenia kierowców. 13 października grupa oficerów i podoficerów wyjechała na szkolenie do Egiptu. W tym czasie ok. 85% żołnierzy przechodziło malarię. Spowodowało to spowolnienie szkolenia. W dniu 6 lutego 1943 batalion otrzymał autoryzację brytyjską do etatu WE ME/870/1, inną niż pozostałe bataliony brygady. Dopiero wówczas mógł w pełni korzystać z brytyjskich ośrodków szkoleniowych i naliczono mu sprzęt do szkolenia. Do końca marca wyszkolono 238 kierowców samochodów, z których większość ukończyła kurs kierowców czołgów. Posiadał w tym czasie 8 czołgów do szkolenia i 6 transporterów Carrier[2]. W maju 1943 batalion otrzymał czołgi „Valentine”. 12 czerwca wziął udział w ćwiczeniach obserwowanych przez gen. Władysława Sikorskiego. W czerwcu do batalionu przybyło 20 instruktorów z II promocji szkoły podchorążych. 17 czerwca batalion wystawił kompanię dla batalionu zapasowego. 20 czerwca batalion przegrupował się do Teza Khurmatli pod Kirkukiem. Fluktuacja kadr była wysoka. Żołnierze odchodzili na kursy specjalistyczne i chorowali szczególnie na malarię. 1 lipca 1943 batalion przemianowano na 6 Pułk Pancerny „Dzieci Lwowskich”. 5 września po uprzednim zdaniu w Basrze czołgów Valentine, pułk transportem kołowym przegrupował się do Palestyny i tam przeszedł szkolenie na nowym typie czołgów Sherman. Na wyposażeniu pułku od 28 września znalazły się amerykańskie czołgi typu Sherman. W połowie grudnia 1943 pułk ćwiczył w rejonie Quassassin w Egipcie. Zrealizował tu ćwiczenie taktyczne ze strzelaniem amunicją bojową. W pierwszej połowie stycznia pułk zmienił organizację w/g brytyjskiego etatu WE VI/560/4 o stanie 34 oficerów i 596 szeregowych. Ze szwadronu dowodzenia wyodrębniono pluton rozpoznawczy i łącznikowy, tworząc z nich oddział/szwadron rozpoznawczy. W połowie marca pułk otrzymał 11 czołgów Stuart V Recce[3].
Działania bojowe pułku
13 marca 1944 roku pułk przegrupował się do rejonu wyczekiwania Ikingi Mariut pod Aleksandrią. Skąd 29 marca rzut pancerny przeszedł do portu Aleksandria, a rzut pieszy do Port Saidu. 8 kwietnia statki desantowe wzięły kurs na południowe Włochy. 12 kwietnia rzut pieszy przybił do Neapolu, a kołowy do Taranto. Oba człony połączyły się w Villa Volturno. Od 29 kwietnia w rejonie Giorlano obsługiwano sprzęt i przygotowywano go do walki.
Bitwa o Monte Cassino i Piedimonte
Jako pierwszy do walki wszedł 3 szwadron. 17 maja 1944 r. w rejonie S. Michele otrzymał zadanie zamknięcia ogniem przeprawy na rzece Rapido. Od 20 do 25 maja brał udział w walkach o Piedimonte jako taktyczna grupa bojowa ppłk W. Bobińskiego, pod nazwą Grupa "Bob". W skład jej oprócz 6 pułku pancernego wchodziły początkowo pozostałości 18 lwowskiego batalionu strzelców, część kompanii ochrony sztabu korpusu, szwadron kombinowany 12 pułku ułanów Podolskich, później za 18 lbs, 5 batalion strzelców karpackich, 6 bateria samobieżna M-10 7 pułku artylerii przeciwpancernej, saperzy, 9 pułk artylerii lekkiej. Droga do Rzymu została otworzona przez zdobycie tego właśnie miasta. Dr. Kościański, w swojej monografii „2 Brygada Pancerna w walkach pod Monte Cassino” napisał, że akcja zdobycia Piedimonte, pod dowództwem ppłk. Władysława Bobińskiego, miała wszystkie cechy improwizacji. 6 pułk pancerny poniósł duże straty w ludziach i czołgach walcząc w terenie bardzo trudnym do akcji, pozbawiony dobrego wsparcia piechoty i artylerii. Straty pułku to, 20 poległych, w tym dwaj dowódcy szwadronów kpt. S. Ezman i kpt. A. Kuczuk-Pilecki, 55 rannych, w tym dowódca pułku ppłk H. Świetlicki oraz zniszczonych: 10 czołgów Sherman, 1 czołg Stuart i 2 samochody opancerzone Scout-Car. W końcu maja i do połowy czerwca pułk przebywał na wypoczynku i reorganizacji oraz uzupełniał załogi i sprzęt bojowy[4]. Rozkazem dziennym Nr 47 2 Brygady Czołgów z 5 czerwca 1944 roku pułk zmienił nazwę na «Pułk 6 Pancerny „Dzieci Lwowskich”»[5].
Bitwa o Ankonę
Od 18 czerwca do 6 lipca pułk całością sił bił się o Ankonę. W jej trakcie w okresie od 2 lipca pułk prowadził natarcie w ramach zgrupowania taktycznego ppłk W. Bobińskiego wraz z brytyjskim pancernym 7 pułkiem huzarów w opanowaniu miejscowości Badia i Osimo. Podczas II fazy bitwy o Ankonę pułk 6 pancerny wraz z brytyjskim 7 pułkiem huzarów, 16 lwowskim batalionem strzelców oraz dywizjonem samobieżnym M-10 III/7 pappanc. wszedł w skład taktycznej grupy bojowej ppłk W. Bobińskiego, działającej jako oddział czołowy Zgrupowania 2 BPanc. Pierwszego dnia natarcia 17 lipca czołowymi 2 i 3 szwadronami pułku i 1 i 4 kompaniami 16 lbs opanował wzg. Monte Torto, następnie grzbiet Monte Croce di Vincenzo, a wprowadzony 1 szwadron rozpoczął natarcie w kierunku Polverigi. Przełamanie przez "Dzieci Lwowskie" i strzelców lwowskich obrony nieprzyjacielskiej pozwoliło nazajutrz podjąć pościg przez grupę bojową 15 pułku ułanów Poznańskich wraz z 1 szwadronem pancernym pułku lwowskiego w kierunku Agugliano. Tego też dnia 2 szwadron i 4 kompania 16 lbs osiągnęli rzekę Esimo[6]. 19 lipca 2 i 3 szwadrony czołgów pułku 6 sforsowały rzekę oraz podeszły w rejon miejscowości Chiaravalle i po walkach opanowały miejscowość[7]. Po osiągnięciu brzegu morza przez 2 Brygadę Pancerną pułk lwowski przeszedł na wypoczynek.
Od Ancony do rzeki Metauro
Od 17 sierpnia pułk "Dzieci Lwowskich" w ramach macierzystej 2 BPanc. utworzył pułkową grupę taktyczną jako zgrupowanie nr 1, do której dołączone dwie kompanie 17 lwowskiego batalionu strzelców i dywizjon samobieżny 7 pappanc. z zadaniem prowadzenia natarcia w drugim rzucie za 6 Lwowską Brygadą Piechoty i pułkiem 4 "Skorpion". Z uwagi na intensywne opady deszczu natarcie przesunięto na dzień 19 sierpnia, które prowadziły jednostki I linii. 20 sierpnia w godzinach popołudniowych do wsparcia natarcia czołgów pułku 4 na kompleks wzgórz Monte Rosario wydzielono 1 szwadron pancerny i kompanię strzelców 17 lbs wykonujących natarcie ze strony południowej na skrzydło obrony. Do wieczora po walce ogniowej kompleks wzgórz został opanowany i 1 szwadron wraz z "Skorpionami" i piechotą zajął obronę. 1 szwadron zniszczył w walce czołg Panther[8]. 21 sierpnia pułk przemieszczał się w II rzucie natarcia za brytyjskim 7 Pułkiem Huzarów, który walczył o wzgórze 215, a potem pod Monte Maggiore. 23 sierpnia wprowadzono do I rzutu natarcia 5 Wieleńską Brygadę Piechoty. 26 sierpnia 3 szwadron udzielał wsparcia 14 wbs "Żbiki" i 15 wbs "Wilki" w zdobyciu przedmiotów terenowych w okolicy wzg. Monte della Forche, w godzinach przedwieczornych tego dnia przydzielony do 5 WBP 17 lbs w natarciu wraz z 2 szwadronem czołgów usiłował zdobyć właściwe wzgórze, lecz na skutek silnego oporu wroga natarcie u podnóża M. della Forche zatrzymano. Nazajutrz z uwagi na zauważony odwrót nieprzyjaciela 2 szwadron i 17 lbs zajęły atakowane wzgórze i w pościgu wieś Carignano. 28 sierpnia pułk 6 przeszedł do odwodu korpusu[9]. W okresie przerwy operacyjnej od 3 września pułk wydzielił kadry do formowanej 3 Wielkopolskiej Brygady Pancernej oraz przyjął uzupełnienia stanu osobowego, sprzętu, prowadził szkolenie, wypoczywał oraz kierował żołnierzy na urlopy. Początkowo ześrodkował się pod Casa Berano. 6 października przeszedł do Sarnina i kolejno 31 października do Peppl, 15 listopada do Bibieny, w końcu stycznia 1945 do Montefano.
Udział w bitwie o Bolonię
Od 12 marca do 3 kwietnia pułk brał udział w walkach nad rzeką Senio, a 4 kwietnia przeszedł do odwodu pomiędzy Forli a Faenza. W okresie bitwy o Bolonię Pułk 6 Pancerny utworzył pułkową grupę bojową w ramach macierzystej 2 BPanc. Zgrupowania "Rak", w skład której wchodziła początkowo poruszająca się na transporterach opancerzonych Carrier wzmocniona kompania 13 wbs "Rysie" i artyleria. 15 kwietnia 3 szwadron "Dzieci Lwowskich" i kompania "Rysiów" uchwyciły przyczółek na kanale Ladello, podjął próbę forsowania rzeki Sillaro w rejonie Casa Perotondo. Dzienne i nocne walki umożliwiły przeprawę 3 szwadronu, a w dniu następnym 1 szwadronu. Prowadzone natarcie w dniu następnym wraz z połową batalionu "Rysiów" pozwoliły osiągnąć rubież kanału di Medicina. 19 kwietnia podczas walk o sforsowanie rzeki Gaiana i walki na przyczółku czołgi pułku 6 z 105 mm haubicami oraz 4 takie same z pułku 4 prowadziły ogień w charakterze artylerii na korzyść szwadronów "Skorpionów" i kompanii 2 batalionu komandosów i 13 wbs. W godzinach popołudniowych celem zluzowania czołgów 4 pułku na przyczółek dyslokowano 2, a wieczorem 3 szwadron pancerny. 21 kwietnia w godzinach porannych 1 szwadron wraz z 18 lbs prowadząc natarcie uchwyciły przyczółek na rzece Idice prowadząc walkę ogniową zmusił wroga do odwrotu. Na osiągniętych pozycjach Pułk 6 Pancerny pozostał do dnia następnego. Był to ostatni dzień walki pułku[10].
Bilans walk
Straty w kampanii włoskiej to: poległych: 6 oficerów, 7 podchorążych, 28 szeregowych, rannych: 176 oficerów i szeregowych. Straty w sprzęcie: 18 czołgów „Sherman”, 2 czołgi „Stuart”, 2 „Scoutcar” i samochód pancerny „White”. Uszkodzone: 45 czołgów „Sherman”, 6 czołgów „Stuart” i 4 samochody pancerne „White”.
Pułk w okresie pokoju
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Zdobycie_Piedimonte_-_czo%C5%82g_M4_Sherman_z_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_w%C5%9Br%C3%B3d_ruin_NAC_24-458-9.jpg/240px-Zdobycie_Piedimonte_-_czo%C5%82g_M4_Sherman_z_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_w%C5%9Br%C3%B3d_ruin_NAC_24-458-9.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/Zdobycie_Piedimonte_-_%C5%BCo%C5%82nierze_6_ppanc_z_czo%C5%82gami_w%C5%9Br%C3%B3d_ruin_NAC_24-458-11.jpg/240px-Zdobycie_Piedimonte_-_%C5%BCo%C5%82nierze_6_ppanc_z_czo%C5%82gami_w%C5%9Br%C3%B3d_ruin_NAC_24-458-11.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Pole_bitwy_o_Piedimonte_-_wyci%C4%85ganie_z_leja_po_bombie_czo%C5%82gu_M4_Sherman_z_6_ppanc_NAC_24-460-15.jpg/240px-Pole_bitwy_o_Piedimonte_-_wyci%C4%85ganie_z_leja_po_bombie_czo%C5%82gu_M4_Sherman_z_6_ppanc_NAC_24-460-15.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/%C5%BBo%C5%82nierze_2_KP_podczas_walk_o_Montoro_-_zniszczone_dzia%C5%82o_StuG_III_NAC_24-472-3.jpg/240px-%C5%BBo%C5%82nierze_2_KP_podczas_walk_o_Montoro_-_zniszczone_dzia%C5%82o_StuG_III_NAC_24-472-3.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/Stanis%C5%82aw_Stryjewski_rtm._NAC_24-245.jpg/240px-Stanis%C5%82aw_Stryjewski_rtm._NAC_24-245.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3b/Andrzej_Rutana_por._lek._NAC_24-224.jpg/240px-Andrzej_Rutana_por._lek._NAC_24-224.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Marian_Bronislaw_Tomaszewski.jpg/240px-Marian_Bronislaw_Tomaszewski.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/D-ca_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_pp%C5%82k_Feliks_Motyka_w_czo%C5%82gu_M4_Sherman_NAC_24-467-11.jpg/240px-D-ca_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_pp%C5%82k_Feliks_Motyka_w_czo%C5%82gu_M4_Sherman_NAC_24-467-11.jpg)
Po zakończeniu działań bojowych pułk wypoczywał, a następnie podjął szkolenie we współdziałaniu głównie z pododdziałami komandosów i piechoty. Stacjonował w Montefano, Montecassiano i Recanti. 15 sierpnia 1945 roku brał udział w defiladzie 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej na lotnisku w Loreto. Od grudnia 1945 roku wystawiał rotacyjnie z innymi pułkami wartę przy magazynach wojskowych. Prowadzenie ćwiczeń wojskowych stopniowo było wstrzymywane. Do Wielkiej Brytanii pułk został wysłany na przełomie czerwca i lipca 1946 roku[11]. Po przyjeździe do Wielkiej Brytanii rozmieszczony został w Duncombe Park, Helmsley, Yorkshire[12]. 2 grudnia 1946 pułk został rozformowany[12].
Struktura organizacyjna w 1944 roku
- Dowództwo
- szwadron dowodzenia: plutonu cz. dowództwa (4 czołgi Sherman), pluton rozpoznawczy, pluton łącznikowy oraz 11 czołgów lekkich Stuart i 9 scout - carów, pluton plot., pluton techn.-gosp.
- trzy szwadrony liniowe po 16 czołgów średnich Sherman
- pięć plutonów czołgów
Stan osobowy
- 34 oficerów
- 596 szeregowych
Sprzęt
- 52 czołgi średnie
- 11 czołgów lekkich
Lwowscy pancerniacy
Z tym tematem związana jest kategoria: oficerowie 6 Pułku Pancernego „Dzieci Lwowskich”.
- Dowódcy batalionu i pułku
- mjr Eugeniusz Ślepecki (17 X 1941 - 8 X 1942)
- ppłk Henryk Świetlicki (8 X 1942 - 21 V 1944 ciężko ranny, stracił stopę)
- mjr Józef Zasadni (22 - 23 V 1944)
- mjr / ppłk Feliks Motyka (24 V 1944 - 2 XII 1946)
- Zastępcy dowódcy
- mjr Józef Zasadni (do 22 V 1944)
- p.o. rtm. Andrzej Gromadzki[13]
- rtm. / mjr Stanisław Stryjewski (od 1 VII 1944[14])
- Adiutant pułku
- rtm. Andrzej Gromadzki[15]
- p.o. por. Stanisław Czułowski[13]
- p.o. por. Józef Kondyjowski (do 1 VII 1944[16])
- rtm. Andrzej Gromadzki[14]
- kpt. Tadeusz Cybruch (od VIII 1944[17])
- rtm. Jan Janczukowicz[17]
- por. Jerzy Dudziński[15]
- por. Kazimierz Przeździecki
- Dowódcy szwadronu dowodzenia
- kpt. Feliks Motyka[18]
- kpt. Mikołaj Dyl[15]
- kpt. Jan Michułka[16]
- kpt. Mikołaj Dyl
- Dowódcy plutonu / oddziału / szwadronu rozpoznawczego
- por. Franciszek Faszczewski[19]
- Dowódcy 1 szwadronu
- kpt. Walerian Łań (do VI 1943)[18]
- por./kpt. Adolf Jadwisiak[15](do 24 III 1945[17])
- p.o. por./kpt. Tadeusz Sym (17 VII-VIII 1944[20])
- kpt. Tadeusz Cybruch (od 31 III 1945)[17]
- Dowódcy 2 szwadronu
Dowódcy 3 szwadronu
- Inni
- mjr Józef Trenkwald
- ks. kpl. Henryk Czorny
- kpr. Mieczysław Wojtowicz
- kpr. Tadeusz Franciszek Kulikowski
- st. panc. Władysław Stefanik
Kawalerowie Virtuti Militari
Osobny artykuł: Kawalerowie Virtuti Militari 1939–1945.
Żołnierze Pułku 6. Pancernego „Dzieci Lwowskich” odznaczeni Orderem Wojennym Virtuti Militari[21]:
- Krzyżem Złotym
- ppłk Henryk Kazimierz Świetlicki
- ppłk Feliks Motyka
- Krzyżem Srebrnym
- panc. Roman Czajkowski
- por. Tadeusz Cybruch
- plut. pchor. Bohdan Doliński
- panc. Władysław Ducki
- por. Franciszek Faszczewski
- rtm. Andrzej Gromadzki
- ś.p. por. Zbigniew Hoff
- por. Adolf Jadwisiak
- por. Józef Jurowiecki
- kpr. pchor. Mieczysław Kamiński
- panc. Jan Kasprowicz
- por. Tadeusz Kmiecik
- sierż. pchor. Walenty Kokowski
- ppor. Mieczysław Kromp
- ś.p. kpt. Alfred Kuczuk-Pilecki
- kpr. pchor. Jerzy Lesiak
- por. Stanisław Masztak
- mjr Feliks Motyka
- panc. Józef Młynarycz
- ppor. Antoni Nóżka
- panc. Nikodem Obrycki
- plut. pchor. Marian Perski
- plut. pchor. Michał Pirożek
- kpr. pchor. Alfons Podewski
- ppor. Leonard Raszkowski
- ppor. lek. Andrzej Rutana
- kpr. pchor. Kazimierz Skalski
- ś.p. panc. Antoni Sowa
- ppor. Józef Strukowski
- rtm. Stanisław Stryjewski
- kpr. pchor. Kazimierz Ślaski
- kpr. pchor. Stanisław Świtalski
- ppor. Jan Towarnicki
- ppor. Bohdan Tymieniecki
- ś.p. plut. pchor. Zenobiusz Wankiewicz
- kpr. pchor. Jan Wasiak
- ppor. Jan Zdzisław Zaremba
- ppor. Michał Zaremba
Ponadto 319 żołnierzy zostało odznaczonych Krzyżem Walecznych, a 77 Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Symbole pułkowe
- Sztandar
Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.
Sztandar został zatwierdzony rozkazem Nr 75/46 2 Korpusu. Fundatorem sztandaru był Centralny Związek Polaków we Francji. Wręczenie sztandaru odbyło się 25 maja 1946 roku w drugą rocznicę bitwy pod Piedimonte. 17 września 1967 roku dekorowany orderem Virtuti Militari V klasy.
Lewa strona sztandaru zawiera[22]:
- w prawym górnym rogu płatu - orzeł stylizowany
- w lewym górnym rogu - ramię pancerne
- w prawym dolnym rogu - syrena (godło 2 Korpusu)
- w lewym dolnym rogu - lew z herbu Lwowa
- na górnym ramieniu krzyża kawalerskiego napis: „Piedimonte. S. Germano”
- na prawym ramieniu: „Ancona”
- na lewym ramieniu: „Bologna”
- na dolnym ramieniu: „Linia Gotów"
Sztandar znajduje się w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego.
- Odznaka pamiątkowa
Posiadał odznakę pamiątkową nadaną 27 września 1948. Odznakę stanowi krzyż stalowy w postaci gąsienicy czołgu „Sherman.” Wymiary 40X40 mm. W środku w kwadracie na niebieskim polu złoty lew z herbu Lwowa. Wymiary 40x40 mm; projekt F. Hałuszczak; wykonanie J.R. Gaunt and Son - Birmingham[23].
- Proporczyk
Proporczyki trójkątne, czarno-pomarańczowe z niebieskim paskiem przez środek; na berecie złoty lew z herbu Lwowa, z żółtego metalu (u oficerów haftowany złotą nitką), na niebieskim sukiennym rombie[24].
Pasek na rękawie niebieski[25]
- Oznakowanie czołgów
W pułku, z lewej i prawej strony wieży, malowano niebieskie figury geometryczne[25]:
- szwadron dowodzenia – romb;
- 1 szwadron – trójkąt;
- 2 szwadron – kwadrat;
- 3 szwadron – koło/okrąg.
Część wozów pułku, w polu znaku rozpoznawczego, miała namalowanego lwa wspiętego z herbu Lwowa.
- Święto pułku
Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.
Pułk obchodził swoje święto 25 maja w rocznicą bitwy o Piedimonte.
- Marsz pułkowy
Słowa napisał M. Baranowski w 1942 na Bliskim Wschodzie. W 1945 roku we Włoszech L. Pańko skomponował melodię. Od tego momentu pieśń stała się marszem Pułku 6 Pancernego.
- Przez śnieżne pola północy
- Przez Tock i przez Szachriziabs
- Idziem naprzeciw przemocy
- Wróg żaden nie wstrzyma nas!...
- Żołnierz polski - to twarda stal
- Której nie skruszy los!
- Pójdziem na wroga śmiało
- Śmiertelny zadać cios!!
- Refren:
- Prowadź, Wodzu, w bój,
- Do wolności bram ...
- Bliska chwila zwycięstwa
- Bóg pomoże nam!
- Śladem orlich dróg,
- Sztandar wzniesiem swój
- Znak i godło żołnierza
- Wyryje walki znój !!!
- Przeszliśmy Azję i tundry
- Przeszliśmy Uzbekistan
- Persję i Irak piaszczysty
- Żołnierski pokrywa łan
- Czołgi nasze potęgą lśnią
- Siła patrzy z naszych luf
- Odwet i zemstę krwawą
- Pancerny niesie huf !!!
- Refren: Prowadź, Wodzu...
- Wyrzucim wroga z Pomorza
- Zabłyśnie wolności kwiat!
- Polska od morza do morza
- Spojrzy radośnie na świat!
- Lwów powita znów synów swych
- Ze wszystkich świata stron....
- Wrócą Lwowskie Orlęta
- Zabrzmi radości dzwon
- Refren: Prowadź, Wodzu...
Przypisy
- ↑ Krząstek i Żak 1997 ↓, s. 168.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 7.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 11-15, 19.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 24.
- ↑ Tym 2012 ↓, s. 81.
- ↑ Tym i 25/2015 ↓, s. 50-51, 54.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 25, 27-28.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 66-69.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 28-29.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 34-35, 42.
- ↑ Tym i 6/2014 ↓, s. 43-45.
- ↑ a b Żak 2014 ↓, s. 353.
- ↑ a b c d Handke 2006 ↓, s. 126.
- ↑ a b Handke 2006 ↓, s. 146.
- ↑ a b c d e f Handke 2006 ↓, s. 20-21.
- ↑ a b Handke 2006 ↓, s. 144-145.
- ↑ a b c d Handke 2006 ↓, s. 199.
- ↑ a b Handke 2006 ↓, s. 58.
- ↑ Handke 2006 ↓, s. 90.
- ↑ Handke 2006 ↓, s. 159.
- ↑ P. 6. panc. 1945 ↓, s. VII.
- ↑ Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. s. 258-271
- ↑ Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 495.
- ↑ Żebrowski 1971 ↓, s. 169.
- ↑ a b Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939–1945 : barwa i broń. s. 266.
Bibliografia
- Pułk 6 Pancerny Dzieci Lwowskich 1941 17 X 1945. Włochy: Komitet redakcyjny, 1945.
- Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
- Zbigniew Dunin-Wilczyński: Wojsko Polskie w Iraku. 1942-1943. Warszawa: Muzeum Niepodległości, 1993. ISBN 83-900727-2-6.
- Tadeusz Krzystek, Andrzej Żak: Z ziemi włoskiej do Polski. Warszawa: Wydawnictwo Marrow SA, 1997. ISBN 83-907396-5-8.
- Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939–1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
- Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918–1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 978-83-204-3299-2.
- Juliusz Tym: Pancerni i ułani generała Andersa. Broń pancerna i kawaleria pancerna Polskich Sił Zbrojnych na Środkowym Wschodzie i we Włoszech 1941-1946. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2012. ISBN 978-83-63374-01-3.
- Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.
- Marian Żebrowski: „Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947”. Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych. Londyn 1971.
- 2 Brygada Pancerna w walkach pod Monte Cassino
- Waldemar Handke: Semper Fidelis. Dzieje Pułku 6 Pancernego „Dzieci Lwowskich”. Leszno: Wydawnictwo Instytutu im. gen. Stefana „Grota” Roweckiego, 2006. ISBN 83-921389-8-8.
- Juliusz S. Tym: Śladami polskich gąsienic 1939-1947.Polskie Oddziały Pancerne na Zachodzie tom 6, Pułk 6 Pancerny. Warszawa: Edipresse-Kolekcje Sp.o.o., 2014. ISBN 978-83-7989-105-4.
- Juliusz S. Tym: Śladami polskich gąsienic 1939-1947.Polskie Oddziały Pancerne na Zachodzie tom 25, Użycie wojsk pancernych w bitwie o Ankonę 1-19 lipca 1944 roku. Warszawa: Edipresse-Kolekcje Sp.o.o., 2015. ISBN 978-83-7989-124-5.
- p
- d
- e
Dywizje |
|
---|---|
Brygady |
|
Pułki |
|
Wyposażenie |
|
- p
- d
- e
Wojska |
|
---|---|
Rodzaje wojsk | |
Wielkie jednostki |