Feliks Motyka
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 19 listopada 1898 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 15 kwietnia 1958 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1918–1947 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 5 Dywizja Piechoty (II RP) | ||
Główne wojny i bitwy | obrona Lwowa, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Pp%C5%82k_Feliks_Motyka_dow%C3%B3dca_6_ppanc_%22Dzieci_Lwowskich%22_w_zdobytej_Medicinie.NAC_24-510-1.jpg/240px-Pp%C5%82k_Feliks_Motyka_dow%C3%B3dca_6_ppanc_%22Dzieci_Lwowskich%22_w_zdobytej_Medicinie.NAC_24-510-1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/D-ca_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_pp%C5%82k_Feliks_Motyka_w_czo%C5%82gu_M4_Sherman_NAC_24-467-11.jpg/220px-D-ca_6_ppanc_Dzieci_Lwowskich_pp%C5%82k_Feliks_Motyka_w_czo%C5%82gu_M4_Sherman_NAC_24-467-11.jpg)
Feliks Józef Motyka (ur. 19 listopada 1898 we Lwowie, zm. 15 kwietnia 1958) – podpułkownik broni pancernej Wojska Polskiego.
Życiorys
Feliks Józef Motyka urodził się 19 listopada 1898 roku we Lwowie, w rodzinie Józefa i Marii. W 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa. W czasie wojny z bolszewikami 1920 walczył w szeregach 5 Dywizji Piechoty. W latach 1923–1925 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 lipca 1925 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 lipca 1925 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 55 Poznańskiego pułku piechoty w Krotoszynie[1]. W 1927 roku awansowany na porucznika. 27 czerwca 1935 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 186. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2].
W kampanii wrześniowej 1939 walczył w stopniu kapitana w 39 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji oddziału, w cywilnym ubraniu, przedostał się do Lwowa. Aresztowany przez Sowietów przy próbie nielegalnego przekraczania granicy. Zesłany do łagru w Tomsku.
Od 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, w 6 Lwowskiej Dywizja Piechoty. Od kwietnia 1942 zastępca dowódcy 6 dywizjonu rozpoznawczego „Dzieci Lwowskich”. Od października 1942 dowódca kompanii dowodzenia 6 baonu czołgów „Dzieci Lwowskich”, przemianowanego w dniu 1 lipca 1943 r. na 6 pułk pancerny „Dzieci Lwowskich”. W marcu 1944 awansowany do stopnia majora. 19 maja 1944 roku przeniesiony do 4 pułku pancernego „Skorpion” na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 24 maja pełnił obowiązki dowódcy 6 pułku pancernego „Dzieci Lwowskich” aż do jego rozformowania w marcu 1947 roku. 1 sierpnia 1944 roku mianowany podpułkownikiem. Po powrocie do Polski zamieszkał w Lesznie.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 96[3]
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 10183
- Krzyż Walecznych – trzykrotnie (po raz pierwszy w 1922)[4]
Przypisy
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 79 z 30 lipca 1925 roku, s. 431. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 93 z 16 września 1925 roku, s. 506.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 71.
- ↑ ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 371 .
- ↑ Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 373
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Waldemar Handke, Semper Fidelis. Dzieje Pułku 6 Pancernego „Dzieci Lwowskich”