Mieczysław Wojtowicz
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 30 listopada 1917 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 5 października 1992 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1939–1945 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | |||
Główne wojny i bitwy | II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania włoska: bitwa o Monte Cassino, bitwa o Ankonę, bitwa o Bolonię) | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Mieczysław Andrzej Wojtowicz (ur. 30 listopada 1917 w Sanoku, zm. 5 października 1992 tamże) – żołnierz Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik walk na froncie zachodnim podczas II wojny światowej, ślusarz-mechanik, wieloletni pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem.
Życiorys
Mieczysław Andrzej Wojtowicz urodził się 30 listopada 1917 w Sanoku[1][a] w rodzinie robotniczej jako jeden z trojga dzieci Karola (kowal w Fabryce Maszyn i Wagonów – L. Zieleniewski) i Wiktorii z domu Mindur[1][2][3]. W wieku 14 lat podjął terminowanie w tym samym zakładzie, a po trzech latach zdał egzamin czeladniczy i w 1936 został zatrudniony na stanowisku rymarza-tapicera[4][3]. Ukończył 7 klas szkoły powszechnej i 3 klasy szkoły zawodowej[5].
W 1939 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej[3]. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej[6][7], zmobilizowany 6 września 1939 do 10 Dywizjonu Taborów z Radymna[8][9]. 10 września został przydzielony do kompanii szkolnej jako strzelec[8]. Walczył m.in. pod Rawą Ruską[10]. Po rozbiciu tej kompanii pod Lwowem i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów, wywieziony do ZSRR i przebywał w niewoli[8][11][3][6][9]. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, a 9 października 1941 wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa[8]. Służył w szeregach 6 Dywizyjnego Batalionu Strzeleckiego „Dzieci Lwowskich”, w składzie którego przebył szlak przez Bliski Wschód (Iran, Irak, Palestyna, Egipt) jako strzelec[8]. Po przemianowaniu jednostki na 6 Pułk Pancerny „Dzieci Lwowskich”[7][12][6] (w składzie 2 Brygady Pancernej[13]) objął stanowisko celowniczego czołgu[8]. Wraz z 2 Korpusem Polskim trafił do Włoch[8][14][3][7]. Brał udział w kampanii włoskiej. W stopniu kaprala uczestniczył w walkach w bitwie o Monte Cassino, bitwie o Ankonę i bitwie o Bolonię, Piedimonte, Loretto[8][3][13][15][9]. W chwili zakończenia wojny 8/9 maja 1945 przebywał we Włoszech pod Bolonią[11][14]. Zakończył służbę 9 maja 1945[16]. W kwietniu 1946 mianowany kapralem[8]. Po opuszczeniu Włoch przebywał w Maroku, po czym trafił w sierpniu 1946 do Anglii jako drużynowy[8][11][14]. Po wojnie do 1947 przebywał w Wielkiej Brytanii, po czym w maju tego roku powrócił do Polski[8][3][6].
W Sanoku 25 maja 1947 został zdemobilizowany[8]. W tym samym roku w rodzinnym mieście podjął pracę w macierzystej fabryce, przemianowanej na „Sanowag” (od 1958 Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”)[17]. Do 1949 był zatrudniony na stanowisku ślusarza-mechanika (tego zawodu wyuczył się w wojsku)[17][3][5]. Do 1953 był kierownikiem garaży, był przydzielony do tapicerni, potem na wydziale produkcji[3]. Do 1960 pracował jako technik samochodowy, a następnie jako ślusarz-mechanik[17]. W latach 70. był brygadzistą i zastępcą mistrza na wydziale W-5[4][11]. W 1976 przeszedł na emeryturę[10].
Od 1947 do 1948 należał do PPR[14], od 1948 był członkiem PZPR[17][3]. Działał społecznie oraz na polu organizacyjnym i partyjnym w zakładzie, m.in. był członkiem egzekutywy ip lenum Komitetu Zakładowego PZPR[10][4], przewodniczącym Rady Oddziałowej[14], pełnił funkcję sekretarza Oddziałowej Organizacji Partyjnej (OOP) PZPR[14], działał też w organizacji związkowej[4]. W 1976 obchodził jubileusz 40-lecia pracy zawodowej w sanockiej fabryce. Łącznie przepracował w fabryce 42 lata[3]. Był członkiem Koła Miejsko-Gminnego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Sanoku[18][19]. W 1976 otrzymał zaświadczenie kombatanta[20]. W latach PRL figurował w stopniu wojskowym kaprala[2], a w 1989 pozostawał w stopniu sierżanta rezerwy[7].
Zamieszkiwał przy ul. Rymanowskiej w Sanoku[2]. Zmarł 5 października 1992 w Sanoku[1]. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku. Jego żoną tuż przed wybuchem II wojny światowej[4] została Bronisława z domu Szczudlik[1] (1921–2004), która podczas okupacji niemieckiej została wywieziona na roboty przymusowe do III Rzeszy[4]. Ich synem jedynakiem jest Jerzy Wojtowicz (ur. 1952), artysta malarz[4][21][22].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Tomb_of_Mieczys%C5%82aw_and_Bronis%C5%82awa_Wojtowicz_at_Central_Cemetery_in_Sanok_2.jpg/240px-Tomb_of_Mieczys%C5%82aw_and_Bronis%C5%82awa_Wojtowicz_at_Central_Cemetery_in_Sanok_2.jpg)
Odznaczenia i wyróżnienia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971)[23][3][24]
- Krzyż Walecznych (1945, PSZ)[24][25][b]
- Medal Wojska (1946)[26]
- Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1982)[18][6]
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1987)[27]
- Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino[26][28][6]
- Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie[29]
- Krzyż Wojenny za Męstwo Wojskowe – Włochy[26][6]
- Gwiazda Italii – Włochy[2][6][30]
- Gwiazda za Wojnę 1939–1945 – Wielka Brytania[2][30][6]
- Medal Wojny 1939–1945 – Wielka Brytania (1947)[24]
- Odznaka „Zasłużony dla Sanockiej Fabryki Autobusów” (1975)[31]
- List gratulacyjny od Edwarda Gierka za osiągnięcia w pracy zawodowej i działalności społecznej na XXX-lecie PRL (1975)[11]
- Wpis do Złotej Księgi ZBoWiD w Sanoku (1989)[7]
Uwagi
- ↑ Data 30 listopada została wskazana także w inskrypcji na nagrobku Mieczysława Wojtowicza. Datę dzienną urodzenia 28 listopada wpisywano w dokumentach ZBoWiDu, zob. Deklaracje ↓, s. 188, 190, 192 oraz Andrzej Brygidyn, zob. Brygidyn 1994 ↓, s. 157.
- ↑ Deklaracje ↓, s. 188, 190. Tu podano KW brązowy.
Przypisy
- ↑ a b c d Księga Zmarłych 1975–1995 Sanok. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 173 (poz. 89).
- ↑ a b c d e Deklaracje ↓, s. 188, 190.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Cesarczyk 1978 ↓, s. 4.
- ↑ a b c d e f g Ciastoniowa 1974 ↓, s. 3.
- ↑ a b Deklaracje ↓, s. 188.
- ↑ a b c d e f g h i Sztandar 1986 ↓, s. 100.
- ↑ a b c d e Ząbkiewicz 1989 ↓, s. 3.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Deklaracje ↓, s. 191.
- ↑ a b c Brygidyn 1994 ↓, s. 157.
- ↑ a b c Deklaracje ↓, s. 193.
- ↑ a b c d e Hamerski 1975 ↓, s. 4.
- ↑ Do Polski przez Monte Cassino. W: Andrzej Brygidyn: Sanockie reminiscencje. Sanok: 2013, s. 34. ISBN 978-83-903080-2-9.
- ↑ a b Brygidyn 1981 ↓, s. 4.
- ↑ a b c d e f Hamerski 1976 ↓, s. 6.
- ↑ Wiesław Koszela. W 40 rocznicę LWP. Spotkanie „autosanowców” – weteranów walk o wolność kraju. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 30, s. 2, 1–10 listopada 1983.
- ↑ Deklaracje ↓, s. 192, 193.
- ↑ a b c d Deklaracje ↓, s. 196.
- ↑ a b Brygidyn 1982 ↓, s. 6.
- ↑ Wiesław Koszela. Spotkanie weteranów II wojny światowej. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 22, s. 3, 1–10 sierpnia 1984.
- ↑ Deklaracje ↓, s. 188, 193.
- ↑ Izabela Wilk. Malarstwo Jerzego Wjtowicza w galerii sanockiej. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 13, s. 6, 1-10 maja 1984.
- ↑ Jerzy Wojtowicz. „Tygodnik Sanocki–Dodatek Kulturalny”. Nr 4 (4), s. 5, Maj 1997. Korporacja Literacka. ISSN 1232-6534.
- ↑ Idea PPR określiła losy naszego kraju. Dalsze uroczystości na Rzeszowszczyźnie. W Sanoku. „Nowiny”. Nr 17, s. 2, 18 stycznia 1972.
- ↑ a b c Deklaracje ↓, s. 195.
- ↑ Sztandar 1986 ↓, s. 73, 100.
- ↑ a b c Deklaracje ↓, s. 188, 190, 195.
- ↑ Józef Ząbkiewicz. Dzień Zwycięstwa i Kombatanta. Hołd poległym – szacunek tym, którzy przeżyli. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 15, s. 2, 20–31 maja 1987.
- ↑ Wiesław Koszela. Bojowe ordery i odznaczenia na piersiach sanoczan. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 263, s. 1, 20–30 września 1989.
- ↑ Sztandar 1986 ↓, s. 186.
- ↑ a b Inwentarz Archiwum Historycznego Muzeum Historycznego w Sanoku. Nr teczki 786. Legitymacja „Gwiazdy za wojnę 1939 – 1945” i „Gwiazdy Italii” starszego pancernego Mieczysława Wojtowicza z II Korpusu Polskiego.
- ↑ Stanisław Janczura. Spotkanie z kombatantami. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 13 (32), s. 3, 1-15 lipca 1975.
Bibliografia
- Związek Bojowników o Wolność i Demokrację. Oddział w Sanoku. Deklaracje i karty ewidencyjne członków zwyczajnych W Wisełka-Wojtuszewski 1963-1983, AP Rzeszów – O/Sanok (zespół 659, sygn. 105). s. 1-234.
- Elżbieta Ciastoniowa. Ludzie XXX-lecia. Robotniczy życiorys. Mieczysław Wojtowicz. „Nowiny”. Nr 166, s. 3, 18 czerwca 1974.
- Franciszek Hamerski. Ludzie, których warto poznać. Mieczysław Wojtowicz. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 8, s. 4, 15–30 kwietnia 1975.
- Franciszek Hamerski. Życiorysy pracą pisane. Mieczysław Wojtowicz. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 10, s. 6, 15–30 maja 1976.
- Jan Cesarczyk. Życiorysy pracą pisane. Mieczysław Wojtowicz. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 24, s. 4, 20–31 sierpnia 1978.
- Andrzej Brygidyn. Na frontach II wojny światowej. Do Polski przez Monte Cassino (III). „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 33, s. 4, 1–10 grudnia 1981.
- Andrzej Brygidyn. Wierność do końca – dewizą żołnierzy Września (II). „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 12, s. 6, 10-20 września 1982.
- Józef Ząbkiewicz. Dzień zwycięstwa – dzień kombatanta. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 15, s. 3, 20–31 maja 1989.
- Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1994, s. 1-191. ISBN 83-87282-47-2.