Kościół Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych w Poznaniu
![]() | |||
Kościół Salezjanów | |||
![]() Widok z ul. Masztalarskiej | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Poznań | ||
Adres | ul. Wroniecka 9 | ||
Wyznanie | |||
Kościół | |||
Parafia | Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa w Poznaniu | ||
Wezwanie | NMP Wspomożenia Wiernych | ||
Położenie na mapie Poznania ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego ![]() | |||
![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Katarzynki_Poznan_2_RB.jpg/240px-Katarzynki_Poznan_2_RB.jpg)
Kościół pw. Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych nazywany również od dawnej patronki, św. Katarzyny Męczenniczki, Kościołem Katarzynek, lub od obecnych opiekunów Kościołem Salezjanów. Znajduje się on na narożniku ulic Masztalarskiej i Wronieckiej w Poznaniu. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny.
Kościół znajduje się na terenie parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa w Poznaniu.
Architektura
Gotycki korpus świątyni przykrywa dwuspadowy dach. Najciekawszym elementem na zewnątrz jest, wschodni szczyt kościoła, dzielony laskowaniem na wnęki, z których środkowa wypełniona jest ceglanym kratowaniem. Najcenniejszy jest znajdujący się ponad prezbiterium unikatowy typ sklepienia żebrowego zwany sklepieniem piastowskim. Nawę północną pokrywa natomiast sklepienie gwiaździste[2]
Historia
W 1282 roku przy kościele św. Pawła i św. Jana Ewangelisty powstał klasztor dominikanek, fundacji braci Przedpołkowiców przy współudziale księcia Przemysła II. W pierwszej połowie XIV wieku dominikanki wzniosły w pobliżu murów klasztor, a w 1365 roku patronką kościoła została św. Katarzynę ze Sieny[3]. Z racji tego wezwania poznańskie dominikanki nazywano „katarzynkami”. W 1404 roku kościół przebudowano dodając między innymi nowe sklepienie nad prezbiterium. Na przełomie XV i XVI wieku, dobudowano nawę północną.
W 1536 roku kościół został zniszczony przez pożar, kolejnych zniszczeń dokonały wojska szwedzkie podczas potopu oraz August II Mocny podczas III wojny północnej. W czasie napoleońskim w kościele stacjonowały wojska francuskie, a potem rosyjskie[4]. W 1816 roku z powodu złego stanu technicznego rozebrano część budynku klasztornego. W 1822 roku władze zaboru pruskiego skasowały klasztor, a cały zespół zamieniono na magazyny wojskowe. W 1899 roku część zabudowań klasztornych rozebrano pod wytyczoną ulicę Masztalerską[2].
8 stycznia 1926 roku prymas Polski Kardynał abp Edmund Dalbor zaprosił sajezjanów do Poznania, którym przekazano kościół z klasztorem przy ul. Wronieckiej. Po dokonaniu remontu 6 czerwca 1927 roku Prymas Polski Kardynał abp Edmund Dalbor, poświęcił kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych. Salezjanie założyli oratorium dla chłopców. W latach 1931–1937 dyrektorem oratorium był ks. Augustyn Piechura, i w tym czasie uczęszczało ok. 180 chłopców. W oratorium działały: Towarzystwo Najświętszego Sakramentu, Towarzystwo Maryjne, Kółko Misyjne, Towarzystwo Wesołości, Kółko Teatralne i Towarzystwo św. Jana Bosko.
Z oratorium wywodziła się bohaterska „Piątka” męczenników: Edward Klinik, Franciszek Kęsy, Jarogniew Wojciechowski, Czesław Jóźwiak i Edward Kaźmierski. Zostali oni aresztowani przez Gestapo we wrześniu 1939 roku, za przynależność do tajnej organizacji Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich, ponieważ zostali zdradzeni przez kogoś z organizacji. Początkowo osadzono ich w Poznańskim Forcie VII, a 24 sierpnia 1942 roku w Dreźnie ponieśli śmierć męczeńską. W 1999 roku papież Jan Paweł II ogłosił ich błogosławionymi[5].
W 1945 roku kościół doznał niewielkich zniszczeń.
Kontrowersje
Od 2015 w Domu Zakonnym Salezjanów przebywał ks. Michał Woźnicki SDB[6]. Usiłował on wprowadzić w kościele odprawianie mszy trydenckich, co stało się powodem konfliktu z przełożonymi wspólnoty nie wyrażającymi zgody. Od 2016 roku msze trydenckie odprawiał w prywatnej kaplicy, na którą zaadaptował swoją zakonną celę. Tylko czasowo od sierpnia do grudnia 2017 pozwolono mu na odprawianie mszy trydenckich w kościele. W sierpniu 2018 roku został przez władze zakonne wydalony z zakonu[7]. 8 września 2022 roku został wyrokiem sądu eksmitowany z celi zakonnej[8]. Następnie przeniósł się do Baranowa, gdzie nadal prowadził działalność duchowną[9]. 25 września 2023 roku decyzją papieża Franciszka został wydalony ze stanu kapłańskiego i ekskomunikowany[10].
Galeria
- Wnętrze i ołtarz
- Widok z lat 80. XX w.
Przypisy
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo wielkopolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 23 lipca 2024 [dostęp 2010-05-29] .
- ↑ a b Kościół klasztorny salezjanów pw. NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu [online], regionwielkopolska.pl .
- ↑ Jerzy Sobczak podaje jako patronkę św. Katarzynę Aleksandryjską, natomiast Zofia Kurzawa i Andrzej Kusztelski (s. 134) św. Katarzynę ze Sieny. Za drugą świętą, poza autorytetem autorów, przemawia to że była dominikanką.
- ↑ Włodzimierz Łęcki i Piotr Maluśkiewicz(Red.), Poznań od A do Z – Leksykon krajoznawczy, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań, 1998, s. 205.
- ↑ Ks. Jan Niewęgłowski OSB, Poznańska „Piątka”. Wychowankowie Salezjańskiego Oratorium w Poznaniu Seminare. Poszukiwania naukowe 16, 519-535. 2000.
- ↑ PiotrP. Żytnicki PiotrP., Ksiądz Michał Woźnicki na wylocie. Watykan zarzuca mu schizmę, sprawa u papieża [online], poznan.wyborcza.pl [dostęp 2024-03-09] .
- ↑ Informacja o statusie ks. Michała Woźnickiego [online], salezjanie.pl [dostęp 2020-10-23] .
- ↑ Suspendowany ksiądz z Poznania eksmitowany. „Zabrał wszystko, co było związane z kaplicą i jego mieszkaniem” [online], oborniki.naszemiasto.pl [dostęp 2022-09-08] .
- ↑ Mieszkańcy Baranowa chcą wydalenia księdza Michała Woźnickiego. „Nazywa nas złodziejami i cwaniakami” [online], wiadomosci.gazeta.pl [dostęp 2023-04-21] .
- ↑ Ks. Michał Woźnicki wydalony ze stanu duchownego i ekskomunikowany [online], www.ekai.pl [dostęp 2023-12-20] .
Bibliografia
- Zofia Kurzawa, Andrzej Kusztelski: Historyczne kościoły Poznania.Przewodnik. Poznań: Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha, 2006, s. 131–137. ISBN 83-7015-841-2.
- Jarzy Sobczak: Kościoły Poznania. Poznań: Debiuty, 2006, s. 67. ISBN 83-922466-4-0.
- p
- d
- e
- Wikiprojekt:Poznań
- p
- d
- e
Obszary Systemu Informacji Miejskiej |
|
---|---|
Osiedla mieszkaniowe | |
Atrakcje turystyczne | |
Teatry | |
Kina | |
Miejsca kultu religijnego |
|
Targowiska | |
Stacje kolejowe |
- Wikiprojekt:Poznań