Zwalista Przełęcz
![]() Widok ze Świstowego Szczytu | |
Państwo |
|
---|---|
Pasmo | Tatry, Karpaty |
Sąsiednie szczyty | Baniasta Turnia, Zwalista Turnia |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Zwalista Przełęcz (słow. Sedlo pod Kupolou, niem. Szontaghscharte, węg. Szontaghrés) – przełęcz w słowackich Tatrach Wysokich, w bocznej grani odchodzącej na południowy wschód od Małej Wysokiej. Oddziela Baniastą Turnię od Zwalistej Turniczki[1]. Stoki południowo-zachodnie opadają do Zadniej Doliny Wielickiej, północno-wschodnie do Kotliny pod Rohatką[2].
Na przełęcz nie wiodą żadne znakowane szlaki turystyczne. Polskie nazewnictwo przełęczy pochodzi od Zwalistej Turni, natomiast słowackie, niemieckie i węgierskie od Baniastej Turni. Nazwy niemiecka i węgierska zostały nadane na cześć Miklósa Szontagha seniora[3]
Historia
Pierwsze wejścia turystyczne:
- Edward Koelichen, Jan Koelichen, Franciszek Krzyształowicz, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Tadeusz Boy-Żeleński, Klemens Bachleda, Jan Bachleda Tajber, Józef Haziak i Jan Obrochta Tomkowy, 14 sierpnia 1892 r. – letnie,
- Stanisław Krystyn Zaremba, 8 marca 1928 r. – zimowe[3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Dolina_pod_Rohatk%C4%85_a1.jpg/240px-Dolina_pod_Rohatk%C4%85_a1.jpg)
Przypisy
- ↑ Czterojęzyczny słownik. Tatry Wysokie. [dostęp 2018-06-07].
- ↑ Tatry Wysokie i Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
- ↑ a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIII. Litworowy Szczyt – Staroleśna Szczerbina. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967, s. 105–107.
- p
- d
- e
Południowo-wschodnia grań Małej Wysokiej