Yongjia Xuanjue
![]() | Ta osoba nosi chińskie nazwisko Yongjia. |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 665 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 713 |
Szkoła | Południowa szkoła chanu |
Nauczyciel | Dajian Huineng |
Zakon | chan |
Yongjia Xuanjue (chiń. 永嘉玄覺, pinyin Yòngjiā Xuānjué; kor. 영가현각 Yŏngga Hyŏngak, jap. Yōka Genkaku, wiet. Vắng Gia Huyền Giác; ur. 665, zm. 713) – chiński mistrz chan z Południowej szkoły chanu.
Życiorys
Yongjia pochodził z Benjun z rodziny Dai. Już jako młody chłopiec opuścił dom rodzinny i w klasztorze studiował buddyjskie teksty. Wtedy także zapoznał się z naukami szkoły tiantai.
Z polecenia mistrza chan Zuo Xilanga razem z Dongiem Yangce (późniejszym mistrzem chan) udali się do klasztoru 6 Patriarchy chanu Dajiana Huinenga w Caoxi (także Caoqi).
Z powodu swojego krótkiego spotkania z mistrzem Huinengiem nosił przydomek „Nocny Gość”. Huineng przekonał go, że powinien zostać w Caoxi przez jedną noc i to spotkanie zaowocowało osiągnięciem przez Yongjię oświecenia.
Następnego dnia po tym zdarzeniu Yogjia udał się do Wenzhou, gdzie zaczęli się wokół niego gromadzić uczniowie i rozpoczął nauczanie.
Zmarł wyprostowany w pozycji medytacyjnej. Otrzymał pośmiertny tytuł „Wielki Nauczyciel Bezkształtu”. Stupa nazwana „Lśniąca czystość” została wybudowana na południowej stronie góry Zachodniej.
Yongjia zaliczany jest do jednego z pięciu wielkich uczniów Huinenga[1].
Oprócz tego, że był mistrzem chan, Yongjia był także mocno związany z naukami i praktykami szkoły tiantai. W swoich tekstach porównuje m.in. chanistyczną praktykę zuochan (dosłownie „siedząca medytacja”) z odpowiadającą jej praktyką szkoły tiantai – zhiguan.
Dzieła
- Yongjia jest uważany za autora poematu Zhengdao ge (證道歌 Hymn o doświadczeniu Drogi. Tytuł tłumaczony jest także jako „Pieśń o oświeceniu”).
- Poemat wyrósł ze znajomości (sutr Pradźni) oraz nauk samego Huinenga. Słynna fraza Huinenga Od samego początku niczego nie ma, jest powtórzona dwukrotnie. Wiersz ten podkreśla natychmiastowość oświecenia (chiń. dunwu)
- Jego teksty zostały zebrane i wydane jako Kolekcja Yongjia (ze szkoły chan) (chiń. Chanzong Yongjia jí 禪宗永嘉集) lub w skrócie Kolekcja Jongjia Yongjia ji (永嘉集).
Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.
- 28/1. Bodhidharma (zm. 543?)
- 29/2. Dazu Huike (487–594)
- 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606)
- 31/4. Dayi Daoxin (579–651)
- 32/5. Niutou Farong (594–657) szkoła niutou
- 32/5/1. Pŏmnang Korea – wprowadzenie chanu (kor. sŏn)
- 32/5. Daman Hongren (601–674)
- 33/6. Yuquan Shenxiu (606–706)(także Datong) szkoła północna stopniowego oświecenia.
- 33/6. Zizhou Zhixian (bd)
- 34/7. Zizhou Chiji (bd)
- 35/8. Jingzhong Zhixian (bd)
- 36/9. Jingzhong Wuxiang (Yizhou) (684–762) koreański mistrz chan Kim Musang działający w Chinach. Szkoła jingzhong
- 35/8. Jingzhong Zhixian (bd)
- 34/7. Zizhou Chiji (bd)
- 33/6. Songyue Hui’an[a] (580–707) szkoła laomu an heshang
- 33/6. Daoming (bd) (także Huiming)
- 33/6. Dajian Huineng[b] (638–713)
- 34/7. Sikong Benjing (667–761)
- 34/7. Yongjia Xuanjue (także jako Yisu Xuanjue) (665–713)
- 34/7. Zhidao Fazhen
- 34/7. Heze Shenhui[c] (670–762)
- 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740)
- 34/7. Nanyang Huizhong (675–775)
- 34/7. Nanyue Huairang (677–744)
- 31/4. Dayi Daoxin (579–651)
- 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606)
- 29/2. Dazu Huike (487–594)
Uwagi
- ↑ Zutang ji umiejscawia go w linii przekazu patriarchów jako ucznia Piątego Patriarchy Damana Hongrena. Inne teksty podają, że był uczniem Drugiego Patriarchy Huike. Najpewniej jednak nie był związany w ogóle z Patriarchami. Jego chan był zupełnie niezależną linią przekazu Dharmy.
- ↑ Południowa szkoła nagłego oświecenia.
- ↑ Szkoła chan heze.
Przypisy
- ↑ Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. s. 161.
Bibliografia
- Andy Ferguson: Zen’s Chinese Heritage. Boston: Wisdom Publications, 2000, s. 56–57. ISBN 0-86171-163-7.
- Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A Hiistory. India and China. Nowy York: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 349. ISBN 0-02-908270-6.