Wiesław Wojciechowski
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 23 marca 1924 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 13 grudnia 2006 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1944–1990 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | Sztab Generalny WP |
Stanowiska | szefa Oddziału Przeciwdziałania Radioelektronicznego Sztabu Generalnego WP, szef Wojsk Radiotechnicznych Wojsk OPK, zastępca dowódcy Wojsk OPK ds. techniki i zaopatrzenia, zastępca Głównego Inspektora Techniki WP - szef badań i rozwoju techniki wojskowej |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wiesław Wojciechowski (ur. 23 marca 1924 w Warszawie, zm. 13 grudnia 2006 tamże) – polski wojskowy, generał dywizji LWP.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/Gen._armii_Florian_Siwicki_z_genera%C5%82ami_i_oficerami_9_maja_1985.jpg/240px-Gen._armii_Florian_Siwicki_z_genera%C5%82ami_i_oficerami_9_maja_1985.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Wies%C5%82aw_Wojciechowski_%28gr%C3%B3b%29_01.jpg/240px-Wies%C5%82aw_Wojciechowski_%28gr%C3%B3b%29_01.jpg)
Do 1939 skończył 2 klasy gimnazjum, a do 1944 elektrotechniczną szkołę zawodową. W listopadzie 1944 wstąpił do WP, w maju 1945 skończył Oficerską Szkołę Łączności w Zamościu w stopniu podporucznika. 1946–1949 studiował w Szkole Inżynierskiej w Warszawie na Wydziale Elektrycznym, potem krótko pracował w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym, następnie w Wojskowym Instytucie Technicznym. Od stycznia 1952 w Sztabie Generalnym WP, gdzie był kolejno starszym pomocnikiem kierownika sekcji I Wydziału IV Oddziału III (czerwiec-wrzesień 1949), starszym pomocnikiem szefa IX Wydziału do spraw telekomunikacji państwowej (wrzesień 1949 - marzec 1950), pomocnikiem kierownika sekcji telekomunikacji państwowej w Oddziale III (marzec - maj 1950), pomocnikiem kierownika II sekcji V Wydziału (1950-1951), pomocnikiem kierownika II sekcji telekomunikacji państwowej V Wydziału (1951-1952), a od listopada 1952 starszym pomocnikiem szefa III Wydziału Zarządu I Operacyjnego Sztabu Generalnego WP. Od 1954 służył w Dowództwie Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju, gdzie był pomocnikiem dowódcy do spraw radiolokacji (marzec 1954 - luty 1955), zastępcą szefa sztabu do spraw radiotechnicznych (luty 1955 - lipiec 1956), starszym inżynierem radiolokacji - zastępcą szefa Oddziału Służby Radiotechnicznej (lipiec 1956 - sierpień 1957), głównym inżynierem radiolokacji sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju - zastępcą szefa Oddziału Służby Radiotechnicznej (sierpień 1957 - czerwiec 1959) oraz szefem wydziału produkcji Zarządu Elektroniki sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (czerwiec 1959 - maj 1960). W maju 1960 został ponownie przeniesiony do Zarządu I Operacyjnego Sztabu Generalnego WP, gdzie pełnił funkcję szefa Oddziału Przeciwdziałania Radioelektronicznego (do maja 1967). W 1968 został wysłany do Indonezji w celu zorganizowania tam ośrodka szkolenia wojsk radiotechnicznych. Od lutego 1969 szef Wojsk Radiotechnicznych w Dowództwie Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, a od września 1972 zastępca dowódcy Wojsk OPK ds. techniki i zaopatrzenia. W październiku 1973 na mocy uchwały Rady Państwa PRL został awansowany do stopnia generała brygady (nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek), a w październiku 1983 do stopnia generała dywizji (nominację wręczył mu przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński). Od października 1981 był zastępcą Głównego Inspektora Techniki WP – szefem badań i rozwoju techniki wojskowej. W latach 1985–1988 urlopowany z wojska w związku ze sprawowaniem funkcji radcy handlowego w Biurze Radcy Handlowego Ambasady PRL w Moskwie. Od grudnia 1988 przebywał w dyspozycji MON. W listopadzie 1989 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. Na podstawie rozkazu ministra obrony narodowej nr pf 154 z 2 grudnia 1989 został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 14 lutego 1990.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera FII-2-9)[1].
Należał do prekursorów radiolokacji i był współzałożycielem Wojsk Radiotechnicznych, a także organizatorem pionu przeciwdziałania radioelektronicznego w siłach zbrojnych. W 1980 otrzymał nagrodę państwową (zespołową) II stopnia za udział w opracowaniu i wdrożeniu zautomatyzowanego systemu radiolokacyjnego. W 1978 otrzymał nagrodę (zespołową) I stopnia ministra obrony narodowej za opracowanie zestawu urządzeń radiolokacyjnych.
Awanse
W trakcie wieloletniej służby w Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe[2]:
- podporucznik – 1945
- porucznik - 1949
- kapitan – 1950
- major – 1953
- podpułkownik – 1957
- pułkownik – 1961
- generał brygady – 1973
- generał dywizji – 1983
Życie prywatne
Był synem Leona i Marianny z domu Wąsik. Od 1959 żonaty z Izabellą Teresą z domu Litwinowicz. Małżeństwo miało córkę[3].
Odznaczenia i wyróżnienia
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1984)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1976)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969)
- Złoty Krzyż Zasługi (1968)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1957)
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1978)[4]
- Wpis do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich (1981)
- Nagroda Państwowa II stopnia (1980)
- Nagroda MON I stopnia (1978)
I inne.
Przypisy
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. IV: S-Ż, Toruń 2010, s. 246–249
- ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 246-249
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 2, 1 lutego 1979, s. 15.
Bibliografia
- Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1989 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 246-249.