Tylkowa Turniczka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ea/%C5%BBabia_Turnia_Mi%C4%99guszowiecka_%C5%BBK2020.jpg/220px-%C5%BBabia_Turnia_Mi%C4%99guszowiecka_%C5%BBK2020.jpg)
Tylkowa Turniczka (słow. Tylkova vežička[1], ok. 2290 m) – turniczka w Wołowym Grzbiecie (Volí chrbát) w Tatrach Wysokich. Znajduje się w bocznej, południowej grani Żabiej Turni Mięguszowieckiej (Žabia veža, 2335 m), oddzielona od niej Tylkową Przełączką (Tylkova štrbina, ok. 2275 m). Na przełączkę tę Tylkowa Turniczka opada pionowym, 7-metrowej wysokości uskokiem. Na wschodnią stronę, do Kotlinki pod Żabim Koniem opada ściana o wysokości do 150 m. Jej dolna część zbudowana jest z litych płyt. Ku zachodowi, do Wołowej Kotlinki opada łatwy, trawiasto-skalisty stok. Z Tylkowej Przełączki opada do kotlinki żleb[2].
Deniwelacja południowej grani Tylkowej Turniczki wynosi około 200 m. Górna i środkowa część tej grani jest mało stroma i trawiasta, gdzieniegdzie tylko występują w niej skaliste partie. Dolna część natomiast tworzy bardzo stromy uskok o 100-metrowej wysokości i szerokości około 120 m. Prowadzą nim 3 drogi wspinaczkowe. Na wysokości około 2080 m uskok opada na pochyły taras zawalony dużymi głazami. 20-metrowej wysokości pas skalnych ścianek dzieli go na dwie części. Na górną część można łatwo wyjść po lewej stronie[2].
Nazwą przełęczy upamiętniono przewodnika tatrzańskiego Wojciecha Tylkę Suleję[3].
Drogi wspinaczkowe
- Prawą częścią dolnego uskoku (Ermitaż); V+ w skali UIAA, czas przejścia 3 godz.,
- Środkową częścią dolnego uskoku; V, 2 godz. 30 min,
- Lewą częścią dolnego uskoku; V, 2 godz. 30 min[2].
Przypisy
- ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2020-05-27] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
- ↑ a b c Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet. Przewodnik szczegółowy, tom 12, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ISBN 83-7104-037-7
- ↑ Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba, Warszawa: Sport i Turystyka, 1954