TSS Ryndam
![]() Ryndam w lipcu 1951 | |||
Bandera |
| ||
---|---|---|---|
Dane podstawowe | |||
Typ | |||
Historia | |||
Stocznia | Wilton-Fijenoord, Schiedam | ||
Data budowy | 17 grudnia 1949 | ||
Data wodowania | 19 grudnia 1950 | ||
Data oddania do eksploatacji | 16 lipca 1951 | ||
Data wycofania ze służby | 2001 | ||
Data zatonięcia | 16 marca 2003 | ||
Dane techniczne | |||
Nośność (DWT) | 7057 t | ||
Liczebność załogi | 306 | ||
Liczba pasażerów | 893 | ||
Długość całkowita (L) | 153,4 m | ||
Szerokość (B) | 21,1 m | ||
Zanurzenie (D) | 8,8 m | ||
Pojemność | brutto: 15 024 RT | ||
Napęd mechaniczny | |||
Silnik | 2 turbiny parowe | ||
Moc silnika | 8500 KM | ||
Liczba śrub napędowych | 1 | ||
Prędkość maks. | 16–18 w. | ||
|
TSS Ryndam – holenderski statek pasażerski, o napędzie turbinowym.
Budowa
Statek został zamówiony w 1948 roku przez holenderskiego armatora Holland America Line w stoczni Wilton-Fijenoord w Schiedam jako jeden z trójki nowych bliźniaczych statków towarowo-pasażerskich do obsługi linii północnoatlantyckiej. Konstrukcja statków została oparta na kadłubie amerykańskich frachtowców typu C-3 o napędzie turbinowym i miały one przewozić 60 pasażerów[1]. Jako pierwszy i jedyny według pierwotnego projektu ukończony został „Diemerdijk” w 1950 roku, natomiast budowę dwóch pozostałych wstrzymano[1]. Z uwagi na rosnący ruch pasażerski pomiędzy Europą a Ameryką Północną po II wojnie światowej, zwłaszcza w tańszych klasach, dyrekcja linii żeglugowych postanowiła przeprojektować jednostki i ukończyć je jako liniowce pasażerskie, dla zastąpienia dwóch starych statków „Volendam” i „Veendam”[1].
Budowę drugiego z zamówionych statków, o numerze stoczniowym 732, rozpoczęto jeszcze według pierwotnego projektu 17 grudnia 1949 roku[1]. Miał on nosić nazwę „Dinteldijk”, lecz zmieniono ją następnie na „Ryndam” (według niektórych informacji, do 1954 roku zapisywaną „Rijndam”)[1]. 19 grudnia 1950 roku statek wodowano i 16 lipca 1951 roku wszedł do służby. Początkowo zabierał on 854 pasażerów w klasie turystycznej i tylko 39 w I klasie[1]. Bliźniaczą jednostką był pasażerski statek „Maasdam” (nr stoczniowy 733), późniejszy polski „Stefan Batory”[1].
Eksploatacja
Jako transatlantyk
„Ryndam” wszedł do eksploatacji jeszcze w 1951 roku, odbywając dziewiczy rejs na trasie Rotterdam – Nowy Jork, z 96% zapełnienia miejsc w klasie turystycznej. Statek był ekonomiczny w eksploatacji i pomimo średnich rozmiarów, cieszył się dużą frekwencją, podobnie jak bliźniaczy „Maasdam” (eksploatowany od 1952 roku)[1]. Oba statki pływały także do Montrealu oraz z rejsami wycieczkowymi na Karaiby. W maju 1953 roku „Ryndam” przewiózł z Nowego Jorku do Londynu 675 gości na koronację królowej brytyjskiej Elżbiety II i pozostawał w dniach 1–4 czerwca na Tamizie, służąc im za hotel[2]. W 1961 roku statek został zmodernizowany, zmniejszono przy tym liczbę miejsc w klasie turystycznej do 822, a część kabin wyposażono w oddzielne toalety i prysznice[2].
W latach 60. jednak liczba pasażerów na statkach spadła na rzecz transportu lotniczego i w ich połowie statek został przeniesiony na linię wokółziemską z Rotterdamu przez m.in. Southampton, Port Said, Kolombo, Australię, Los Angeles, Acapulco, Kingston, Nowy Jork[2]. Rejsy te jednak były niedochodowe i po dwóch latach ich zaprzestano. Do 1971 roku statek między innymi woził studentów do USA oraz pomiędzy wschodnim a zachodnim wybrzeżem USA, czarterowany dla innych armatorów[3]. Między majem a październikiem 1968 roku nosił przejściowo nazwę „Waterman”[4].
Jako wycieczkowiec
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/15/%22Atlas%22_-_Miami%2C_1974.jpg/250px-%22Atlas%22_-_Miami%2C_1974.jpg)
Pod koniec 1971 roku odstawiony statek został sprzedany za 2,5 miliona USD greckiej firmie wycieczkowej Epirotiki Line, po czym przemianowany na „Atlas” i przebudowany na wycieczkowiec w Pireusie[4]. Remont zmienił całkowicie i unowocześnił sylwetkę statku, który otrzymał mocno wychylony dziób, całkiem zmieniony graniasty komin i opływowe oraz ozdobne elementy nadbudowy[4]. Całkowicie przearanżowano wnętrze, utworzono dodatkowe bary, dyskoteki, salony i drugi basen[5]. Statek miał 289 nowoczesnych kabin dla 731 pasażerów. Długość wzrosła do 155,5 m, natomiast pojemność zmalała do 9114 BRT i 4590 NRT[6].
„Atlas” wszedł do eksploatacji w 1973 roku, pływając jako wycieczkowiec z Pireusu do różnych portów śródziemnomorskich, a także w czarterze na Karaiby, do Skandynawii i na Morze Bałtyckie[6]. Kilkakrotnie zawijał do Gdyni[6]. Z uwagi na rosnące koszty eksploatacji, statek został w 1989 roku wystawiony na sprzedaż[6].
Jako pływające kasyno
Statek został następnie zakupiony przez przedsiębiorcę z USA o nazwisku Carter, który sprowadził go do Gulfport na Zatoką Meksykańską i zaczął wykorzystywać jako pływające kasyno pod nazwą „Pride of Mississippi”[6]. Statek odbywał krótkie rejsy na wody międzynarodowe, gdzie legalny był hazard. Zaczął następnie operować z Galveston w Teksasie, zmieniając przy tym nazwę na „Pride of Galveston”[7]. Później jeszcze w związku z machinacjami finansowymi armatora, ponownie zmienił nazwę na „Copa Casino”, pływając do 1992 roku między Gulfport a Meksykiem[7]. Po legalizacji hazardu w stanie Missisipi, statek od 1993 roku do 2001 roku pozostawał już zacumowany jako kasyno w porcie w Gulfport[7].
W 2001 roku statek został zastąpiony w swojej roli przez nową barkę i pomimo różnych planów jego adaptacji, został sprzedany za 190 tysięcy dolarów w celu złomowania[7]. Do 27 grudnia 2002 roku pozostawał jednak w Gulfport, niszczejąc, po czym został przeholowany do Mobile. W marcu 2003 roku wyszedł na holu holownika „Fairplay XIV” do miejsca rozbiórki w Indiach, lecz 16 marca po drodze zatonął u wybrzeży Dominikany z uwagi na zły stan kadłuba[7].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h Koszela 2012 ↓, s. 74-76.
- ↑ a b c Koszela 2012 ↓, s. 77.
- ↑ Koszela 2012 ↓, s. 77-78.
- ↑ a b c Koszela 2012 ↓, s. 78.
- ↑ Koszela 2012 ↓, s. 78-79.
- ↑ a b c d e Koszela 2012 ↓, s. 79.
- ↑ a b c d e Koszela 2012 ↓, s. 80.
Bibliografia
- Witold Koszela. Ryndam – zapomniany bliźniak Stefana Batorego. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 5/2012. XVII (123), maj 2012. Warszawa: Magnum X.
Linki zewnętrzne
- Historia statków „Maasdam” i „Rijndam”