Stanisław Leopold Kronenberg
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 12 grudnia 1846 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 4 kwietnia 1894 | ||
Miejsce spoczynku | |||
Zawód, zajęcie | przemysłowiec, finansista | ||
Alma Mater | Uniwersytet w Heidelbergu | ||
Rodzice | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Gr%C3%B3b_rodziny_Leopolda_Kronenberga_cmentarz_ewangelicko-reformowany_w_Warszawie_2017.jpg/220px-Gr%C3%B3b_rodziny_Leopolda_Kronenberga_cmentarz_ewangelicko-reformowany_w_Warszawie_2017.jpg)
Stanisław Leopold Kronenberg (ur. 12 grudnia 1846 w Warszawie, zm. 4 kwietnia 1894) – polski przemysłowiec i finansista żydowskiego pochodzenia.
Życiorys
Urodził się jako najstarszy syn bankiera Leopolda Stanisława Kronenberga (1812-1878) i Ernestyny Rozalii Leo (1827-1893, córki Leopolda Augusta Leo). Stanisław Leopold Kronenberg miał pięcioro rodzeństwa: Władysława Edwarda, Leopolda Juliana, Teklę Julię, Marię Różę i Różę Marię Karolinę. Rodzina była wyznania ewangelicko-reformowanego.
Ukończył Szkołę Główną w Warszawie, a stopień doktora prawa uzyskał na Uniwersytecie w Heidelbergu.
Brał udział w obronie Paryża podczas wojny francusko-pruskiej w 1870 roku, za co został Kawalerem Orderu Legii Honorowej[1].
W październiku 1876 r. w Sankt-Petersburgu toczył się proces Kronenberga w sprawie znęcania się nad ośmioletnią córką Marią (była 15 minut chłostana rózgami przez ojca za kradzież suszonych śliwek), którym interesowała się tamtejsza opinia publiczna, m.in. pisarze Fiodor Dostojewski i Michaił Sałtykow-Szczedrin. Kronenberga bronił adwokat Włodzimierz Spasowicz, który doprowadził do uniewinnienia klienta (bronił go bezpłatnie). Gazety i opinia społeczna uznała uniewinnienie za niesłuszne i posłużyło ono za pretekst do krytyki stanu moralnego adwokatury rosyjskiej[2].
Po śmierci ojca w 1878 odziedziczył fortunę i przejął jego stanowiska. Do 1887 kierował wszystkimi przedsiębiorstwami i interesami rodziny Kronenbergów. W marcu 1879 roku za namową Aleksandra Kraushara zaopiekował się wydawnictwem Biblioteka Umiejętności Prawnych, które finansował aż do roku 1887. Był prezesem Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej oraz Kolei Warszawsko-Terespolskiej. Działał też w przemyśle cukrowniczym. Był prezesem zarządu Banku Handlowego. W latach 1879–1882 był członkiem komitetu giełdy warszawskiej. Był właścicielem dóbr Wieniec, Wolica i Gustorzyn.
W 1887 roku interesami rodziny Kronenbergów zaczął zarządzać jego brat Leopold Julian, który objął po nim naczelne stanowiska w licznych instytucjach gospodarczych w Królestwie Polskim.
Był żonaty z Elżbietą Półtoracką, z którą miał jedną przedślubną prawnie uznaną córkę Marię Annę, której mężem był Marie Jehan Philibert Marc Bourrée hrabia de Corberon.
Został pochowany w kaplicy rodzinnej na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera E-2-3)[3].
Przypisy
Bibliografia
- Kazimierz Reychman: Szkice genealogiczne, Serja I. Warszawa: Hoesick F., 1936, s. 111–115.
Linki zewnętrzne
- K.Bem, Reformowani Konwertyci, Jednota 7-8/2007
- Biografia
- Żydzi w zaborze rosyjskim – w tym Kronenbergowie
- PWN: 3927578