Skalnisty Piarg
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/22/Morskie_Oko_piargi.jpg/240px-Morskie_Oko_piargi.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Wielki_Piarg_T74.jpg/240px-Wielki_Piarg_T74.jpg)
Skalnisty Piarg (słow. Skalnisté sučovisko[1]) – wielki stożek piargowy nad południowym brzegiem Morskiego Oka w Tatrach Polskich. Znajduje się po lewej stronie (patrząc od dołu) Hińczowej Zatoki i jest jednym z kilku piargów u podnóży skał[2]. Piargi te, obejmowane wspólną nazwą Wielki Piarg mają wysokość do 200 m i utworzone są z materiału skalnego znoszonego żlebami ze szczytów grani głównej wznoszących się nad Morskim Okiem[3].
Skalnisty Piarg znajduje się pomiędzy Szerokim Piargiem i Zielonym Piargiem. Ograniczony jest od góry przez ścianę zwaną Czołówką Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego (MSW) i Gruszkę, bokiem przez sąsiednie piargi[3]. Utworzony został, i nadal powiększa się z materiału znoszonego żlebem z Czołówki MSW, oraz z lewej części Małego Kotła Mięguszowieckiego. Ten obszar lawinowy jest mniejszy, niż sąsiednich piargów, stąd też stożek piargowy wolniej się powiększa i jego podstawa nie dochodzi do Morskiego Oka. Jest też lepiej zarośnięty[3]. W obrębie piargu można zauważyć naturalną selekcję materiału skalnego. Największe skalne głazy znajdują się na dole, najdrobniejsze okruchy na szczycie stożka piargowego[4]. Skalnisty Piarg szczególnie obficie porastają dorodne paprocie[3].
Przez Skalnisty Piarg prowadzi niewyraźna ścieżka taternicka do podnóży Czołówki MSW[3].
Szlaki turystyczne
Podnóżem Skalnistego Piargu prowadzi czerwony szlak turystyczny okrążający Morskie Oko.
dookoła Morskiego Oka. Czas przejścia 35 min[5]
Przypisy
- ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2019-01-04] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
- ↑ Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza [online] [dostęp 2019-05-14] .
- ↑ a b c d e Władysław Cywiński, Tatry. Przewodnik szczegółowy. Tom 8. Cubryna, Poronin: Wyd. Górskie, 2001, ISBN 83-7104-026-1
- ↑ Józef Nyka, Tatry Polskie. Przewodnik, wyd. XIII, Latchorzew: Wydawnictwo „Trawers”, 2006, ISBN 83-915859-1-3
- ↑ Tatry Wysokie i Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa, Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06, ISBN 83-87873-26-8