Polihymnia
bogini muza poezji sakralnej i hymnicznej oraz pantomimy | |||
![]() Polihymnia – obraz Simon Voueta, 1869 | |||
Inne imiona | Polyhymnia, Polymnia | ||
---|---|---|---|
Występowanie | mitologia grecka | ||
Siedziba | Parnas | ||
Rodzina | |||
Ojciec | Zeus | ||
Matka | Mnemosyne | ||
Rodzeństwo | Erato, | ||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Polyhymnia_Pio-Clementino_Inv287.jpg/220px-Polyhymnia_Pio-Clementino_Inv287.jpg)
Polihymnia (także Polyhymnia, Polymnia, „Obfitująca w hymny”; gr. Πολύμνια Polýmnia, łac. Polyhymnia ‘bogata w pieśni’, ‘wiele hymnów’) – w mitologii greckiej muza poezji sakralnej i hymnicznej oraz pantomimy[a][1].
Postać
Uchodziła za córkę boga Zeusa i tytanidy Mnemosyne oraz za siostrę: Erato, Euterpe, Kalliope, Klio, Melpomene, Talii, Terpsychory i Uranii[1][2][3]. Niekiedy uważano ją za matkę Orfeusza[4].
Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika[2][5][6]. Wraz ze swoimi siostrami uświetniała śpiewem biesiady bosko-ludzkie (m.in. zaślubiny Tetydy i Peleusa oraz Harmonii i Kadmosa), a także uczty olimpijskie samych bogów[1][2].
W sztuce przedstawiana jest zwykle jako kobieta otulona himationem, w długiej uroczystej szacie (w głębokiej zasłonie, jakiej używało się przy obrzędach religijnych), w zamyślonej pozie, niekiedy z palcem na ustach (na ogół nie posiada atrybutu)[1][5][7][8].
Imieniem muzy została nazwana jedna z planetoid – (33) Polyhymnia.
Zobacz też
Uwagi
- ↑ Zadanie (rola) jakie Polihymnii wyznaczono ostatecznie w późnym okresie starożytności.
Przypisy
- ↑ a b c d Wyżyna olimpijska. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 145–147. ISBN 83-7391-077-8.
- ↑ a b c Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 241–242. ISBN 83-04-04673-3.
- ↑ Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 368. ISBN 80-8046-098-1. (słow.).; polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
- ↑ PierreP. Grimal PierreP., Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, JerzyJ. Łanowski (red.), MariaM. Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 266, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612 .
- ↑ a b Mity o bogach. W: Michał Pietrzykowski: Mitologia starożytnej Grecji. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, s. 163–164. ISBN 83-221-0111-2.
- ↑ Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 404: Musagetes. ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-24]. (ang.).
- ↑ Vojtech Zamarovský, op.cit., s. 294. ISBN 80-8046-098-1.
- ↑ Bogowie olimpijscy. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 53–54. ISBN 83-210-0677-9.
Bibliografia
- Aaron J. Atsma: Polyhymnia. theoi.com. [dostęp 2010-01-18]. (ang.).
- Polymnia. mythindex.com. [dostęp 2010-01-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-13)]. (ang.).
- Hezjod: Narodziny bogów (Theogonia); Prace i dni; Tarcza. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 83-7255-040-9.
- Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Rytm, 2003, s. 1001. ISBN 83-7399-022-4.
- Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 603. ISBN 83-01-03529-3.
- Carlos Parada: Polymnia (Muses). maicar.com. [dostęp 2010-11-18]. (ang.).
- Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 405: Muses. ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-24]. (ang.).
- William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Polymnia. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-06]. (ang.).
- Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Polyhymnia. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-06]. (ang.).
- p
- d
- e