Phyllotini
Phyllotini | |||
Vorontsov, 1959[1] | |||
![]() Przedstawiciel plemienia – wieczorniczka mała (Calomys laucha) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | Supramyomorpha | ||
Infrarząd | myszokształtne | ||
Nadrodzina | myszowe | ||
Rodzina | chomikowate | ||
Podrodzina | bawełniaki | ||
Plemię | Phyllotini | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Phyllotis Waterhouse, 1837 | |||
Synonimy | |||
| |||
Rodzaje | |||
| |||
|
Phyllotini – plemię ssaków z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Zasięg występowania
Plemię obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej[5].
Podział systematyczny
Do plemienia należą następujące występujące współcześnie rodzaje[6][5][7]:
- Calassomys Pardiñas, G. Lessa, Teta, Salazar-Bravo & Câmara, 2014 – jedynym przedstawicielem jest Calassomys apicalis Pardiñas, G. Lessa, Teta, Salazar-Bravo & Câmara, 2014
- Calomys Waterhouse, 1837 – wieczorniczka
- Eligmodontia F. Cuvier, 1837 – gerbilomyszka
- Graomys O. Thomas, 1916 – liściuszek
- Phyllotis Waterhouse, 1837 – liściouch
- Tapecomys S. Anderson & Yates, 2000 – tarijczyk
- Loxodontomys Osgood, 1947 – słonioząbek – jedynym przedstawicielem jest Loxodontomys micropus (Waterhouse, 1837) – słonioząbek wielkouchy
- Salinomys Braun & Mares, 1995 – salinowiec – jedynym przedstawicielem jest Salinomys delicatus Braun & Mares, 1995 – salinowiec delikatny
- Andalgalomys D.F. Williams & Mares, 1978 – saliniak
- Galenomys O. Thomas, 1916 – żółtomyszor – jedynym przedstawicielem jest Galenomys garleppi (O. Thomas, 1898) – żółtomyszor andyjski
- Auliscomys Osgood, 1915 – inkomysz
Opisano również rodzaje wymarłe[8]:
- Ichthyurodon Steppan & Pardiñas, 1998[9] – jedynym przedstawicielem był Ichthyurodon ameghinoi Steppan & Pardiñas, 1998
- Kraglievichimys Barbière, Ortiz & Pardiñas, 2018[10] – jedynym przedstawicielem był Kraglievichimys formosus (Reig, 1978)
- Panchomys Pardiñas, 1997[11] – jedynym przedstawicielem był Panchomys steppani Pardiñas, 1997
- Pardinamys Ortiz, Jayat & Steppan, 2012[12] – jedynym przedstawicielem był Pardinamys humahuaquensis Ortiz, Jayat & Steppan, 2012
- Tafimys Ortiz, Pardiñas & Steppan, 2000[13] – jedynym przedstawicielem był Tafimys powelli Ortiz, Pardiñas & Steppan, 2000.
Uwagi
- ↑ Typ nomenklatoryczny: Hesperomys Waterhouse, 1839 (= Calomys Waterhouse, 1837),
- ↑ Nomen nudum; typ nomenklatoryczny: Calomys Waterhouse, 1837.
Przypisy
- ↑ Н.Н. Воронцов. Система хомяков (Сriсеtinае) мировой фауны и их филогенетические связи. „Бюллетень Московского Общества Испытателей Природы”. Отдел биологический. 64 (5), s. 136, 1959. (ros.).
- ↑ H. Winge: Jordfundne og nulevende Gnavere (Rodentia) fra Lagoa Santa, Minas Geraes, Brasilian. Med Udsigt over Gnavernes indbyrdes Slægtskab. Kjøbenhavn: F. Dreyer, 1887, s. 125, seria: E Museo Lundii 1 (3). (duń.).
- ↑ F. Ameghino. Contribución al conocimiento de los mamiferos fósiles de la República Argentina. „Acta de la Academia Nacional de Ciencias Exactas”. 6, s. 109, 1889. (hiszp.).
- ↑ a b S.J. Steppan. Revision of the tribe Phyllotini (Rodentia: Sigmodontinae), with a phylogenetic hypothesis for the Sigmodontinae. „Fieldiana”. Zoology. 80, s. 72, 1995. (ang.).
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 430–438. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-10-08]. (ang.).
- ↑ Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 244–257. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Phyllotini Воронцов (Vorontsov), 1959, Hesperomys project (Version 23.8.1), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2023-10-08] (ang.).
- ↑ S.J. Steppan & U.F.J. Pardiñas. Two new fossil muroids (Sigmodontinae: Phyllotini) from the early Pleistocene of Argentina: phylogeny and paleoecology. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 18 (3), s. 641, 1998. DOI: 10.1080/02724634.1998.10011090. (ang.).
- ↑ F. Barbière, P.E. Ortiz & U.F.J. Pardiñas. The oldest sigmodontine rodent revisited and the age of the first South American cricetids. „Journal of Paleontology”. 93 (2), s. 376, 2018. DOI: 10.1017/jpa.2018.74. (ang.).
- ↑ U.F.J. Pardiñas. Un nuevo sigmodontino (Mammalia: Rodentia) del Plioceno de Argentina y consideraciones sobre el registro fósil de los Phyllotini. „Revista Chilena de Historia Natural”. 70, s. 544, 1997. (hiszp.).
- ↑ P.E. Ortiz, J.P. Jayat & S.J. Steppan. A new fossil phyllotine (Rodentia, Sigmodontinae) from the late Pliocene in the Andes of northern Argentina. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 32 (6), s. 1430, 2012. DOI: 10.1080/02724634.2012.707998. (ang.).
- ↑ P.E. Ortiz, U.F.J. Pardiñas & S.J. Steppan. A new fossil phyllotine (Rodentia: Muridae) from northwestern Argentina and relationships of the Reithrodon group. „Journal of Mammalogy”. 81 (1), s. 38, 2000. DOI: 10.1644/1545-1542(2000)081<0037:ANFPRM>2.0.CO;2. (ang.).