Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua w Warszawie
![]() | |||
![]() Pałacyk widziany ze skrzyżowania ul. Pięknej i Alej Ujazdowskich | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | |||
Typ budynku | pałac | ||
Styl architektoniczny | neorenesans[2] | ||
Architekt | Leandro Marconi | ||
Rozpoczęcie budowy | 1866 | ||
Ukończenie budowy | 1868 | ||
Ważniejsze przebudowy | odbudowa 1948–1949 | ||
Pierwszy właściciel | Wilhelm Rau | ||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua – neorenesansowy pałac zaprojektowany przez Leandra Marconiego dla Wilhelma Ellisa Raua, znajdujący się przy Al. Ujazdowskich 27 róg ul. Pięknej w Warszawie. Siedziba Ambasady Szwajcarii.
Historia
Wilhelm Rau był warszawskim przemysłowcem, współzałożycielem zakładów metalowych firmy „Lilpop, Rau i Loewenstein”[3]. W 1865 zatrudnił Leandra Marconiego do budowy pałacyku na swojej posesji w Alejach Ujazdowskich[4]. Wybudowano go w latach 1866–1868 w stylu włoskiego renesansu.
W fasadzie pałacyku umieszczono ryzality wzbogacone portykami z okrągłymi balkonami. W narożach ryzalitów elewacji frontowej znajdowały się figury przedstawiające Architekturę i Rzeźbę wykonane przez Marconiego oraz posągi Malarstwa i Mechaniki dłuta Andrzeja Pruszyńskiego[3]. Ludwik Kucharzewski stworzył dekoracje fontanny oraz dwóch grup rzeźbiarskich[3]. W pracach nad dekorowaniem wnętrz pałacu pracował także malarz Jan Strzałecki[3].
W 1906 właścicielką pałacu została Maria z Sapiehów Branicka[3]. Zmarła w 1919; pałacyk odziedziczyła po niej jej córka Maria Radziwiłłowa[3]. Po 1906 pałacyk rozbudowano od strony ogrodu dodając dwa krótkie skrzydła[3].
W drugiej połowie dwudziestolecia międzywojennego pałac wynajmowany był przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i pełnił funkcję rezydencji wiceministra Jana Szembeka[3].
Budynek spłonął w 1944[5]. W latach 1948–1949 został odbudowany ze zmianami według projektu Szymona Syrkusa i szwajcarskiego architekta Hansa Schmidt z przeznaczeniem na siedzibę Ambasady Szwajcarii. W czasie nie uwzględniono rzeźb znajdujących się wcześniej w elewacjach, a elewacja ogrodowa została zniekształcona w wyniku wbudowania między skrzydła garaży[3].
W 1965 pałac został wpisany do rejestru zabytków[1].
Przypisy
- ↑ a b Zestawienie zabytków nieruchomych. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków - stan na 30 czerwca 2021 r. Woj. mazowieckie (Warszawa). [w:] Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 26. [dostęp 2021-07-26].
- ↑ Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 605. ISBN 83-01-08836-2.
- ↑ a b c d e f g h i Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 139. ISBN 83-223-2047-7.
- ↑ Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 208.
- ↑ Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 606. ISBN 83-01-08836-2.