Miodowody
Indicatoridae[1] | |||
Swainson, 1837 | |||
![]() Przedstawiciel rodziny – miodowodzik jasnobrzuchy (Prodotiscus regulus) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Nadrodzina | |||
Rodzina | miodowody | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Indicator Stephens, 1815 | |||
Rodzaje | |||
| |||
| |||
|
Miodowody[2] (Indicatoridae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes), obejmująca kilkanaście gatunków ptaków.
Występowanie
Miodowody występują w Afryce Subsaharyjskiej, Azji Południowej i Południowo-Wschodniej[3][4].
Charakterystyka
Są to niewielkie ptaki (długość ciała do 20 cm). Mają krótki dziób i nogi oraz grubą skórę. Ubarwione są zazwyczaj szarozielono lub brązowo. Zjadają owady, głównie osy i pszczoły. Prowadzą samotniczy tryb życia, są pasożytami lęgowymi. Samice nie są w stanie wyrzucić jaj z gniazda gospodarza, dlatego starają się je podziurawić. Pisklaki miodowodów afrykańskich atakują pisklęta gospodarza, jeśli któremuś uda się wykluć[5].
Mimo powszechnego przekonania, żadne dowody nie wskazują na istnienie protokooperacji między miodowodem dużym a miodożerem. Miodowód miałby jakoby wskazywać miodożerowi miejsca gnieżdżenia się pszczół, a następnie wyjadać pozostawione przez niego resztki[6][7][8].
Systematyka
Klasyfikacja
Indicatoridae są taksonem siostrzanym dla Picidae[9]. Do rodziny należą następujące rodzaje[2]:
- Prodotiscus Sundevall, 1850
- Melignomon Reichenow, 1898
- Indicator Stephens, 1815
- Melichneutes Reichenow, 1910 – jedynym przedstawicielem jest Melichneutes robustus (G.L. Bates, 1909) – miodowód lirosterny
Przypisy
- ↑ Indicatoridae, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Indicatoridae Swainson, 1837 - miodowody - Honeyguides (Wersja: 2017-12-14). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-11-15].
- ↑ D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Honeyguides (Indicatoridae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.indica1.01. [dostęp 2020-06-20]. (ang.).
- ↑ Honeyguides (Indicatoridae). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)]. (ang.).
- ↑ Newly Hatched Chicks of African Honeyguide Birds Bite to Death Their Foster Siblings to Eliminate Competition. [dostęp 2011-09-09]. (ang.).
- ↑ Indicator indicator (Greater honeyguide) [online], www.biodiversityexplorer.org [dostęp 2018-08-16] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-27] .
- ↑ E.E. Yong E.E., Lies, damned lies, and honey badgers - Not Exactly Rocket Science, „Discover”, 19 września 2011 [dostęp 2018-08-16] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-17] (ang.).
- ↑ W.R.J.W.R.J. Dean W.R.J.W.R.J., W. RoyW.R. Siegfried W. RoyW.R., I.A.W.I.A.W. Macdonald I.A.W.I.A.W., The Fallacy, Fact, and Fate of Guiding Behavior in the Greater Honeyguide, „Conservation Biology”, 4 (1), 1990, s. 99–101, DOI: 10.1111/j.1523-1739.1990.tb00272.x, ISSN 0888-8892 [dostęp 2018-08-16] (ang.).
- ↑ S.J. Hackett, R.T. Kimball, S. Reddy, R.C.K. Bowie, E.L. Braun, M.J. Braun, Je.L. Chojnowski, W.A. Cox, K.-L. Han, J. Harshman, Ch.J. Huddleston, B.D. Marks, K.J. Miglia, W.S. Moore, F.H. Sheldon, D.W. Steadman, Ch.C. Witt, T. Yuri. A Phylogenomic Study of Birds Reveals Their Evolutionary History. „Science”. 320, s. 1763–1767, 2008. (ang.).
- PWN: 3941856
- Britannica: animal/honey-guide
- БРЭ: 2198428
- SNL: voksetere
- DSDE: honninggøge