Mewa południowa
Larus dominicanus[1] | |||
Lichtenstein, 1823 | |||
![]() Mewa południowa, Nowa Zelandia | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | siewkowe | ||
Podrząd | mewowce | ||
Rodzina | mewowate | ||
Podrodzina | mewy | ||
Rodzaj | Larus | ||
Gatunek | mewa południowa | ||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
Zasięg występowania | |||
![]() występuje przez cały rok poza sezonem lęgowym | |||
| |||
|
Mewa południowa[3], mewa dominikańska (Larus dominicanus) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny mewowatych (Laridae), zamieszkujący przybrzeżne wody mórz i oceanów, wybrzeża i wyspy półkuli południowej. Nie jest zagrożony.
Zasięg występowania
Zasięg występowania mewy południowej obejmuje: wyspy Antarktyki i Subantarktyki (w tym m.in. Falklandy, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Orkady Południowe, Szetlandy Południowe), południowe wybrzeża Afryki (w tym Madagaskaru) i Australii, wybrzeża Ameryki Południowej (na północy aż po Ekwador i południową Brazylię) oraz Nową Zelandię[2]. Jedyny gatunek mew występujący na Półwyspie Antarktycznym i we wschodniej części Antarktydy.
Morfologia
Wyraźny jedynie dymorfizm wiekowy. Długość ciała ok. 54–65 cm, rozpiętość skrzydeł 128–142 cm, masa ciała 0,9–1,34 kg. Samce są większe od samic. Osobniki dorosłe: biała głowa, korpus i ogon. Z wyjątkiem białych brzegów zewnętrzna strona skrzydeł i grzbiet między nimi czarne. Dziób żółty z czerwoną plamką na jego spodniej części. Osobniki młodociane mają szaro-brązowe, dropiate ubarwienie, czarny dziób.
Ekologia i zachowanie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Larus_dominicanus_-Palmerston_-eggs_and_chick-8.jpg/240px-Larus_dominicanus_-Palmerston_-eggs_and_chick-8.jpg)
- Biotop
- Brzegi mórz i wody przybrzeżne.
- Gniazdo
- Gniazdują w niewielkich koloniach na skalistych wzgórzach i klifach nadmorskich.
- Jaja
- W ciągu roku wyprowadzają jeden lęg, składając 2–3 jaja.
- Wysiadywanie
- Jaja wysiadywane są przez okres 24–30 dni przez obydwoje rodziców[4].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/Gull%2C_kelp_juvenile_RWD.jpg/240px-Gull%2C_kelp_juvenile_RWD.jpg)
- Pisklęta
- Pisklęta po wykluciu pokryte są szarawym puchem z czarnymi plamkami na głowie. Ich karmieniem zajmują się oboje rodzice. Młode w pełni opierzone stają się po około 7 tygodniach od wyklucia[4].
- Pożywienie
- Mewy południowe żywią się mięczakami, rybami, skorupiakami planktonowymi, jak również padliną. Często podążają za statkami, kradnąc pożywienie rybitwom. W Antarktyce głównym źródłem pokarmu są ślimaki Nacella concinna (czareczki). Młode osobniki żywią się małymi rybami, głównie młodymi śledzikami antarktycznymi Pleuragramma antarcticum, które występują blisko powierzchni wody i są odpowiednio małe.
Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) nieprzerwanie od 1988 roku uznaje mewę południową za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Całkowitą liczebność populacji szacuje się na 3,3–4,3 miliona osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za wzrostowy, choć niektóre populacje mają nieznane trendy liczebności[2].
Podgatunki
Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki L. dominicanus[5]:
- L. d. dominicanus Lichtenstein, 1823 – wybrzeża Ameryki Południowej, Falklandy, Georgia Południowa, wybrzeża Australii, Nowa Zelandia
- L. d. vetula Bruch, 1853 – wybrzeża Afryki Południowej
- L. d. judithae Jiguet, 2002 – subantarktyczne wyspy Oceanu Indyjskiego
- L. d. melisandae Jiguet, 2002 – południowe i południowo-zachodnie wybrzeża Madagaskaru
- L. d. austrinus J. H. Fleming, 1924 – wybrzeża Antarktydy i wyspy antarktyczne
Przypisy
- ↑ Larus dominicanus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b c Larus dominicanus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Larinae Rafinesque, 1815 - mewy (wersja: 2020-01-24). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-25].
- ↑ a b N. Bouglouan: Kelp Gull. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2021-09-10]. (ang.).
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Noddies, gulls, terns, auks. IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-06-25]. (ang.).
Bibliografia
- Tony Soper: ANTARCTICA, a guide to the wildlife. Bradt Publications, 1996. ISBN 1-898323-47-X. (ang.).
- Mewa południowa (Larus dominicanus). [w:] www.arctowski.pl [on-line]. 2012. [dostęp 2016-03-04]. (pol.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i materiały multimedialne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
- Britannica: animal/kelp-gull
- SNL: taremåke