Król i ja (film 1956)
![]() | Ten artykuł dotyczy filmu z 1956 roku. Zobacz też: filmu animowany z 1999. |
![]() | |||
Gatunek | musical | ||
---|---|---|---|
Rok produkcji | 1956 | ||
Data premiery | 28 czerwca 1956 | ||
Kraj produkcji | Stany Zjednoczone | ||
Język | |||
Czas trwania | 133 min | ||
Reżyseria | Walter Lang | ||
Scenariusz | Ernest Lehman | ||
Główne role | Deboraj Kerr | ||
Muzyka | Richard Rodgers | ||
Zdjęcia | Leon Shamroy | ||
Scenografia | John DeCuir | ||
Kostiumy | Irene Sharaff | ||
Montaż | Robert L. Simpson | ||
Produkcja | Charles Brackett | ||
Wytwórnia | |||
Dystrybucja | 20th Century Fox | ||
Budżet | 4 550 000 USD | ||
Przychody brutto | 21 300 000 USD | ||
|
Król i ja (ang. The King and I) – amerykański film muzyczny z 1956 roku w reżyserii Waltera Langa nad podst. musicalu Richarda Rodgersa i Oscara Hammersteina II pod tym samym tytułem opartego na powieści Anna i król Syjamu Margaret Landon[1].
Fabuła
W latach 60. XIX wieku angielska nauczycielka Anna Leonowens została zatrudniona jako guwernantką licznych dzieci Mongkuta, króla Syjamu. Dotarłszy do Bangkoku światopogląd Anny ściera się z nieomal barbarzyńskim autokratyzmem Mongkuta. Anna z czasem dostrzega jak król musi się zmagać z próbami reform w jego zacofanym kraju. Niepewni swych uczuć Anna i Mongkut niedługo w sobie się zakochują. Tymczasem Tuptim jedna z żon króla wdaje się w romans z Lunem Tha, żołnierzem straży dworskiej[1].
Obsada
- Deborah Kerr – Anna Leonowens
- Marni Nixon – Anna Leonowens (głos w partiach wokalnych)
- Yul Brynner – król Mongkut
- Rita Moreno – Tuptim
- Leona Gordon – Tuptim (głos w partiach wokalnych)
- Terry Saunders – Lady Thiang
- Martin Benson – Kralahome
- Rex Thompson – Louis Leonowens
- Patrick Adiarte – książę Chulalongkorn
- Alan Mowbray – sir John Hay
- Geoffrey Toone – sir Edward Ramsay
- Carlos Rivas – Lun Tha
- Reuben Fuentes – Lun Tha (głos w partiach wokalnych)
- Judy Dan – Nadworna żona
Nagrody i nominacje
Nagroda | Kategoria | Nominowani | Wynik | Źródło |
---|---|---|---|---|
Nagroda Akademii Filmowej | Najlepszy film | Charles Brackett | Nominacja | [3] |
Najlepszy aktor pierwszoplany | Yul Brynner | Wygrana | ||
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa | Deborah Kerr | Nominacja | ||
Najlepsza reżyseria | Walter Lang | Nominacja | ||
Najlepsze zdjęcia (film barwny) | Leon Shamroy | Nominacja | ||
Najlepsza scenografia i dekoracje wnętrz (film barwny) | John DeCuir, Lyle Wheeler, Paul S. Fox, Walter M. Scott | Wygrana | ||
Najlepsze kostiumy (film barwny) | Irene Sharaff | Wygrana | ||
Najlepsza muzyka w musicalu | Alfred Newman, Ken Darby | Wygrana | ||
Najlepszy dźwięk | Carlton W. Faulkner 20th Century Fox SSD | Wygrana | ||
Directors Guild of America Awards | Najlepsze osiągnięcie reżyserskie w filmie fabularnym | Walter Lang | Nominacja | [4] |
Writers Guild of America Awards | Najlepszy scenariusz do musicalu | Ernest Lehman | Wygrana | |
New York Film Critics Circle | Najlepszy aktor | Yul Brynner | Nominacja | [5] |
Najlepsze kostiumy | Deborah Kerr | Nominacja | ||
Najlepszy scenariusz | Ernest Lehman | Nominacja | ||
Złote Globy | Najlepsza komedia/musical | Walter Lang | Wygrana | [6] |
Film promujący międzynarodowe zrozumienie | Nominacja | |||
Najlepszy aktor w komedii/musicalu | Yul Brynner | Nominacja | ||
Najlepszy aktorka w komedii/musicalu | Deborah Kerr | Wygrana |
Wyróżnienia
Rok wyróżnienia | Amerykański Instytut Filmowy | Miejsce |
---|---|---|
2002 | Lista 100 najlepszych amerykańskich melodramatów wszech czasów | 31. miejsce[7][8] |
2004 | Lista 100 najlepszych piosenek filmowych wszech czasów | 54. miejsce „Shall We Dance?”, wyk. Marni Nixon i Yul Brynner[9][8] |
2006 | Lista 25 najlepszych musicali wszech czasów | 11. miejsce[10][8] |
Odbiór
Król i ja okazał się sukcesem finansowym i artystycznym, stając się piątym najbardziej dochodowym filmem 1956 roku[11]. Niektórzy recenzenci krytykowali film za zmiany w dialogach z produkcji na Broadwayu i pominięcie niektórych piosenek. W serwisie Rotten Tomatoes film uzyskał 93% oceny na podstawie recenzji 27 krytyków[12]. Film, tak jak większość adaptacji Anny i króla Syjamu, został zakazany w Tajlandii z powodu przedstawienia Mongkuta[13][14].
Przypisy
- ↑ a b c Green 1999 ↓, s. 205.
- ↑ Król i ja (1956). The Movie Database. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).
- ↑ wyniki 29. ceremonii rozdania Oscarów
- ↑ wyniki rozdania DGA - nagrody Amerykańskiej Gildii Reżyserów Filmowych za 1956 rok
- ↑ NEW YORK FILM CRITICS CIRCLE AWARDS | 1956. MUBI.com. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).
- ↑ 1956 14th Golden Globe Awards. The Envelope. [dostęp 2023-07-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-21)]. (ang.).
- ↑ American Film Institute [online], afi.com [dostęp 2017-11-15] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-19] .
- ↑ a b c Król i ja na filmweb - zakładka nagrody
- ↑ American Film Institute [online], www.afi.com [dostęp 2017-11-15] .
- ↑ American Film Institute [online], www.afi.com [dostęp 2017-11-15] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-14] .
- ↑ Finler 2003 ↓, s. 358-359.
- ↑ The King and I [online], Rotten Tomatoes [dostęp 2023-08-23] (ang.).
- ↑ Grossman 2010 ↓, s. 88.
- ↑ BarbaraB. Crossette BarbaraB., Bhumibol Adulyadej, 88, People’s King of Thailand, Dies After 7-Decade Reign (Published 2016) [online], The New York Times, 13 października 2016 [dostęp 2023-08-23] (ang.).
Bibliografia
- Joel Waldo Finler: The Hollywood Story. Londyn: Wallflower Press, 2003. ISBN 1-903364-66-3. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).
- Stanley Green: Hollywood Musicals Year by Year. Milwaukee: H. Leonard Corporation, 1999. ISBN 0-634-00765-3. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).
- Nicholas Grossman: Chronicle of Thailand: Headline News Since 1946. Singapur: Editions Didier Millet, 2010. ISBN 978-981-4217-12-5. [dostęp 2023-08-23]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- p
- d
- e
1950–1969 |
|
---|---|
1970–1989 |
|
1990–2009 |
|
2010–2029 |
|
- Britannica: topic/The-King-and-I-film-1956