Ihor Wowczanczyn
Pełne imię i nazwisko | Ihor Jarosławowycz Wowczanczyn |
---|---|
Pseudonim | Ice Cold |
Data i miejsce urodzenia | |
Obywatelstwo | Ukraina |
Wzrost | 173 cm |
Masa ciała | 93 kg |
Styl walki | kick-boxing, zapasy, sambo, boks |
Debiut | MMA – 1995 |
Kategoria wagowa | |
Klub | Team Vovchanchyn |
Bilans walk zawodowych[a] | |
Liczba walk | kick-boxing – 63 |
Zwycięstwa | kick-boxing – 61 |
Przez nokauty | kick-boxing – 48 |
Przez poddania | MMA – 7 |
Przez decyzje | kick-boxing – 13 |
Porażki | kick-boxing – 2 |
Remisy | MMA – 1 |
Nieodbyte | MMA – 1 |
|
Ihor Jarosławowycz Wowczanczyn (ukr. Ігор Ярославович Вовчанчин; ur. 6 sierpnia 1973 w Zołoczowie) – utytułowany ukraiński kick-boxer i zawodnik MMA.
Życiorys
Ihor Wowczanczyn urodził się i wychował w Zołoczowie w obwodzie charkowskim, w ówczesnej Ukraińskiej SRR (obecnie w państwie Ukraina). Od dzieciństwa przejawiał awanturniczy charakter i zamiłowanie do walki oraz ulicznych bójek.[1] Podobno, gdy był w złym humorze, bito w prowizoryczny dzwon zawieszony na drzewie w centrum miasteczka, aby ostrzec przed nim okoliczną ludność[2].
Już w latach szkolnych wykazywał duże zainteresowanie sportem. Przez pięć lat uprawiał lekkoatletykę, był utalentowanym sprinterem. Potem trenował boks, wkrótce porzucając go na rzecz kick-boxingu[3].
Kick-boxing
Przy jedynie 176 cm wzrostu był jednym z niższych kick-boxerów wagi ciężkiej. Mimo to odnosił sukcesy. W 1993 roku w Danii zdobył tytuł mistrza świata full contact IAKSA. W swojej karierze wygrał 58 walk i jedynie 2 przegrał[4]. W 1995 roku zdecydował się spróbować swych sił w mieszanych sztukach walki (MMA).
W 1999 roku stoczył jednorazową walkę w K-1 z Ernesto Hoostem (gala K-1 Deams 1999). Przegrał przez TKO w trzeciej rundzie na skutek niskich kopnięć.
Mieszane sztuki walki
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/%D0%98%D0%B3%D0%BE%D1%80%D1%8C_%D0%92%D0%BE%D0%B2%D1%87%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D0%BD_%D0%B8_%D0%A0%D0%BE%D0%BC%D0%B0%D0%BD_%D0%A2%D0%B8%D0%BA%D1%83%D0%BD%D0%BE%D0%B2_%D0%B2_%D1%84%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D0%BB%D0%B5_%C2%AB%D0%9C%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B5%D1%80_%D0%A1%D0%B8%D0%BB%D0%B0%D1%87_%D0%A1%D1%8D%D0%BA%D0%B0%D0%B9%C2%BB.jpg/250px-%D0%98%D0%B3%D0%BE%D1%80%D1%8C_%D0%92%D0%BE%D0%B2%D1%87%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D0%BD_%D0%B8_%D0%A0%D0%BE%D0%BC%D0%B0%D0%BD_%D0%A2%D0%B8%D0%BA%D1%83%D0%BD%D0%BE%D0%B2_%D0%B2_%D1%84%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D0%BB%D0%B5_%C2%AB%D0%9C%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B5%D1%80_%D0%A1%D0%B8%D0%BB%D0%B0%D1%87_%D0%A1%D1%8D%D0%BA%D0%B0%D0%B9%C2%BB.jpg)
Wowczanczyn zadebiutował na rozgrywanym w Moskwie 32-osobowym turnieju IAFC - Absolute Fighting Championship 1. Wśród uczestników byli reprezentanci różnych sportów walki (m.in. sambo, judo, zapasów, karate i jiu-jitsu). Walki toczone były przy minimalnej ilości reguł na wzór brazylijskich turniejów vale tudo. Wowczanczyn wygrał trzy pierwsze walki – wszystkie przed czasem (żadna z nich nie trwała dłużej niż 3 minuty). W półfinale uległ jednak rosyjskiemu mistrzowi sambo Michaiłowi Iluchinowi przez poddanie (Iluchin włożył brodę w oko Ukraińca)[4].
W 1996 roku wygrał swój pierwszy turniej MMA – Mr. Powerman Sekai w Mińsku. Przez następnych 5 lat był niepokonany, zwyciężając w turniejach na Ukrainie, w Rosji, Izraelu i Brazylii. Wiele walk kończył brutalnymi nokautami, zdobywając reputację jednego z najlepszych strikerów w MMA. W tym czasie jedynie Brazylijczykowi Leonardo Castello Branco udało się z nim zremisować w trwającej 35 minut walce w Moskwie w 1997 roku[4]. 3 marca 1998 wygrał brazylijski turniej World Vale Tudo Championship po czym związał się z japońską organizacją PRIDE Fighting Championships.
11 października 1998 roku Wowczanczyn zadebiutował PRIDE, gdy na gali PRIDE 4 pokonał przez techniczny nokaut Gary'ego Goodridge'a. Następnie wygrał 6 kolejnych walk w tej organizacji, stając się jedną z gwiazd PRIDE. Jego seria kolejnych 32 walk bez porażki została w końcu przerwana 1 maja 2000 przez Marka Colemana. Amerykanin zmusił go do poddania się w finale turnieju PRIDE Open Weight GP 2000 za pomocą ciosów kolanami w parterze. Był to kulminacyjny moment kariery Wowczanczyna. Wraz z pojawieniem się nowej generacji zawodników MMA, trapiony licznymi kontuzjami nie odnosił już tak spektakularnych sukcesów. Ostatnią walkę stoczył 28 sierpnia 2005 roku przeciwko Kazuhiro Nakamurze, po czym zakończył sportową karierę z powodu kontuzji łokci.
Życie prywatne
Po zakończeniu sportowej kariery został przedsiębiorcą[3]. Mieszka w Charkowie. Jest żonaty, ma jedną córkę.
Osiągnięcia
- 2000: PRIDE Grand Prix 2000 - 2. miejsce
- 1998: WVC 5 - 5. Mistrzostwa Świata Vale Tudo - 1. miejsce
- 1997: IAFC 1st Absolute Fighting World Cup Pankration - 1. miejsce
- 1997: IAFC Absolute Fighting Russian Open Cup 3 - 1. miejsce
- 1996: IFC 1 Kombat in Kiev - 1. miejsce
- 1996: DNRF - Ukrainian Octagon - 1. miejsce
- 1996: Mr. Powerman Sekai - 1. miejsce
- 1993: Amatorski Mistrz Świata IAKSA
Przypisy
- ↑ Игорь Вовчанчин возвращается на ринг. [dostęp 2008-10-14]. (ukr.).
- ↑ Igor Vovchanchyn Interview. [dostęp 2008-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 czerwca 2009)]. (ang.).
- ↑ a b Bogdan Chmielnicki: Igor Vovchanchyn in exclusive interview. [dostęp 2008-10-14]. (ang.).
- ↑ a b c What Happened to Igor Vovchanchyn?. [dostęp 2008-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 sierpnia 2008)]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Bilans walk MMA