Hlińska Turnia
![]() Hlińska Turnia po prawej, od strony Doliny Hlińskiej | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Położenie | Kraj preszowski | ||
Pasmo | Tatry, Karpaty | ||
Wysokość | 2341 m n.p.m. | ||
Wybitność | 67 m | ||
Pierwsze wejście | 1907 | ||
Położenie na mapie Tatr ![]() | |||
Położenie na mapie Karpat ![]() | |||
![]() | |||
|
Hlińska Turnia (niem. Hlinskaturm słow. Hlinská veža, węg. Hlinszka-torony[1], 2341 m[2]) – szczyt w Tatrach Wysokich, położony na terenie Słowacji. Wcześniejsze pomiary określały jego wysokość na 2330 m, 2334 m[1] lub 2340 m[3]. Hlińska Turnia znajduje się w bocznej grani tatrzańskiej odchodzącej od grani głównej w Cubrynie (Čubrina), nazywanej główną granią odnogi Krywania (Hlavná os hrebeňa Kriváňa). Hlińska Turnia jest szczytem zwornikowym, w jej wierzchołku odchodzi w kierunku południowo-wschodnim kolejna grań boczna zwana Granią Baszt (Hrebeň bášt). Dokładniej rzecz biorąc punkt zwornikowy znajduje się około 8 m na północ od wierzchołka, nie wznosi się więc nad Doliną Hlińską, ale ściana Hlińskiej Turni opada do tej doliny[4].
Hlińska Turnia sąsiaduje:
- w głównej grani odnogi Krywania ze Szczyrbskim Szczytem (Štrbský štít, 2382 m[2]), rozdziela je Młynicka Przełęcz (Mlynické sedlo), oraz z Koprową Turnią (Kôprovská veža), rozdziela je Hlińska Przełęcz (Hlinské sedlo)
- w Grani Baszt z Wielką Capią Turnią (Veľká capia veža), rozdziela je Basztowa Przełęcz (Baštové sedlo)[4].
Zbocza szczytu opadają w kierunku trzech dolin tatrzańskich: Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina), Młynickiej (Mlynická dolina) i Hlińskiej (Hlinská dolina), od której pochodzi nazwa wierzchołka[3]. Najwyższa i najbardziej stroma jest ściana północna opadająca do Doliny Hlińskiej. Ma wysokość około 300 m. Mniej stroma jest 250-metrowej wysokości ściana wschodnia opadająca do Dolinki Szataniej (odnoga Doliny Mięguszowieckiej). Ku południowemu zachodowi, do Doliny Młynickiej, opada zbocze, tylko w niektórych miejscach mające charakter ściany[4].
W dawnej polskiej literaturze Hlińska Turnia nazywana była Zadnią Basztą, obecna nazwa weszła do użycia w 1907 r.[5]
- Od lewej: Capie Turnie, Hlińska Turnia, Mała Koprowa Turnia
- Widok z podejścia na Koprowy Wierch
- Widok z Doliny Hińczowej
Taternictwo
Przez Hlińską Turnię nie prowadzą szlaki turystyczne, dostępna jest natomiast do uprawiania taternictwa[4].
- Pierwsze odnotowane wejścia
- latem – Günter Oskar Dyhrenfurth, Hermann Rumpelt 13 czerwca 1907 r.
- zimą – Lajos Rokfalusy 5 stycznia 1913 r.[6]
- Z Hlińskiej Przełęczy, północno-wschodnią granią; II w skali tatrzańskiej, czas przejścia 1 godz.
- Z Szataniej Dolinki, wschodnią ścianą; I, 1 godz. 30 min
- Z Basztowej Przełęczy, południowo-wschodnią granią; I, 30 min
- Z Doliny Młynickiej przez żleb Basztowej Przełęczy; 0, od wylotu żlebu 30 min
- Trawers południowo-zachodniego zbocza Hlińskiej Turni; I, 30 min
- Południowo-zachodnią ścianą, z Młynickiego Kotła; 0+, od Wyżnich Kozich Stawów 45 min
- Z Młynickiej Przełęczy, zachodnią granią; 0+, 30 min
- Północną ścianą przez dolne urwiska; w dolnej części III, w górnej I, 2 godz. 30 min
- Północną ścianą, droga Machnika; V, 3 godz.
- Północną ścianą, droga Komarnickiego; I, 1 godz.
- Północną ścianą, droga Kulhavý-Romanovský; V, A0, 4 godz.
- Lewą częścią północnej ściany; IV+, 4 godz[4].
Przypisy
- ↑ a b Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska. Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ a b Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky, Produkty leteckého laserového skenovania .
- ↑ a b Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, ISBN 83-87873-26-8.
- ↑ a b c d e Władysław Cywiński. Grań Baszt. Przewodnik szczegółowy, tom 15. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2009, ISBN 978-83-7104-041-2.
- ↑ Józef Nyka. Tatry Słowackie. Przewodnik. wyd. 2, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 1998, ISBN 83-901580-8-6.
- ↑ Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część V. Cubrynka – Skrajna Baszta. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e