Emilian (Piperković)
Nedeljko Piperković | |
Biskup timocki | |
Kraj działania | Jugosławia |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 23 sierpnia 1886 |
Data i miejsce śmierci | 10 września 1970 |
Biskup timocki | |
Okres sprawowania | 1922–1970 |
Wyznanie | prawosławne |
Kościół | |
Inkardynacja | Eparchia timocka |
Śluby zakonne | 1911 |
Diakonat | 1911 |
Prezbiterat | 29 czerwca 1920 |
Nominacja biskupia | 1920 |
Chirotonia biskupia | 23 stycznia 1922 |
Data konsekracji | 23 stycznia 1922 | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | Belgrad | ||||||
Miejsce | |||||||
Konsekrator | Dymitr | ||||||
|
Emilian, imię świeckie Nedeljko Piperković (ur. 23 sierpnia 1886 w Lipljanie, zm. 10 września 1970 w Zaječarze) – serbski biskup prawosławny.
Życiorys
Ukończył gimnazjum w Salonikach, a następnie podjął studia teologiczne w szkole Patriarchatu Konstantynopolitańskiego na wyspie Chalki. Po jej ukończeniu podjął pracę katechety w gimnazjum i serbskiej szkole nauczycielskiej w Skopje. W 1911 złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze św. Michała Archanioła w Kuczewiszte, w tym też roku metropolita skopski Wincenty. W 1913 uzyskał stypendium Synodu Biskupów Serbskiego Kościoła Prawosławnego na studia teologiczne na Uniwersytecie Ateńskim, które ukończył w 1918. Rok później obronił w Atenach doktorat w dziedzinie teologii[1].
Po obronie dysertacji doktorskiej udał się na wyspę Korfu, gdzie na emigracji przebywał metropolita belgradzki Dymitr. Hierarcha mianował go swoim sekretarzem. Po zakończeniu I wojny światowej był jednym z członków delegacji serbskiej do patriarchy konstantynopolitańskiego, której celem było uzgodnienie warunków restytucji Patriarchatu Serbskiego i rozszerzenia jego granic na całe Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Po powrocie do Belgradu został katechetą w szkole realnej, następnie uzyskał stanowisko profesora w seminarium duchownym w Sremskich Karlovcach[1].
W 1920 otrzymał nominację na biskupa timockiego. W związku z tym 29 czerwca 1920 przyjął święcenia kapłańskie. Jego chirotonia biskupia odbyła się 23 stycznia 1922[1]. Na katedrze pozostawał do śmierci. Został pochowany w soborze katedralnym w Zaječarze[1]. W 1964 był jednym z dwóch biskupów (obok biskupa raszko-prizreńskiego Pawła), którzy wbrew naciskom władz Jugosławii głosowali przeciwko pozbawieniu urzędu biskupa amerykańskiego Dionizego, zdecydowanego antykomunisty[2].
Autor publikacji teologicznych w językach serbskim i greckim[1].
Przypisy
- p
- d
- e
|
- VIAF: 128231497