Elżbieta Aleksandrowska
Data i miejsce urodzenia | 1 stycznia 1928 |
---|---|
Data śmierci | 4 sierpnia 2018 |
Specjalność: historia literatury | |
Doktorat | 1960 |
Odznaczenia | |
![]() |
Elżbieta Lidia Aleksandrowska, z d. Busz (ur. 1 stycznia 1928 w Grajewie[1], zm. 4 sierpnia 2018[2]) – polska historyczka i krytyczka literatury, edytorka. Badaczka literatury polskiej okresu oświecenia.
Życiorys
Była córką Edwarda Busza i Apolonii z d. Zalewskiej[1]. W okresie II wojny światowej przebywała w Warszawie, gdzie uczyła się w tajnym gimnazjum sióstr Nazaretanek, od 1944 w Zalesiu Dolnym. Po wojnie była uczennicą Państwowego Liceum Humanistycznego im. Emilii Plater w Zalesiu Dolnym (1945) i Prywatnego Liceum Humanistycznego sióstr Urszulanek w Poznaniu (1946). W tym samym roku rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończyła w 1950. Od 1948 pracowała w Pracowni Bibliograficznej Instytutu Badań Literackich w Poznaniu, od 1952 w Pracowni Historii Literatury Oświecenia IBL we Wrocławiu, przemianowanej w 1975 na Zespół Edytorstwa i Filologii Literatury Oświecenia, od 1989 do 1993 kierownikiem tego Zakładu[1][3]. W 1999 przeszła ma emeryturę[4]
W 1960 obroniła pracę doktorską Zabawy Przyjemne i Pożyteczne 1770-1777, którą pisała pod kierunkiem Tadeusza Mikulskiego (po jego śmierci promotorem pracy został Zygmunt Szweykowski). Od 1962 była współpracownikiem Polskiego Słownika Biograficznego, w 1986 została członkiem jego Rady Naukowej, od 1964 członkiem komitetu redakcyjnego, a od 1972 redaktorem naczelnym serii Studia z Okresu Oświecenia. Była jednym z autorów poświęconych oświeceniu tomów 4-6 Bibliografii literatury polskiej „Nowy Korbut”, które ukazały się w latach 1966-1972. Od 1968 był członkiem zespołu przygotowującego Słownik pseudonimów pisarzy polskich. W 1973 habilitowała się na podstawie pięciu artykułów, które w latach 1959-1972 ukazały się na łamach Pamiętnika Literackiego, zebranych jako „Studia nad „Monitorem”. Z warsztatu bibliografa (prace poświęcone Monitorowi publikowała także w kolejnych latach). W 1976 została członkiem zespołu opracowującego słownik Dawni Pisarze polscy (wyd. 2000-2005), w 1980 redaktorem serii Zapomniani Poeci Oświecenia[1][4].
Dla serii Biblioteka Narodowa przygotowała tom „Monitor” 1765-1785 (wyd. 1976). Wydała także Wiersze Józefa Koblańskiego i Stanisława Szczęsnego Potockiego - zapomnianych poetów Oświecenia (1980) i Wiersze Józefa Morelowskiego (1983).
W 1985 została mianowana profesorem nadzwyczajnym[1], w 1994 profesorem zwyczajnym[3].
Od 1974 była członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego[3].
W 1988 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi[1].
Od 1952 była zamężna z Janem Aleksandrowskim (1927-2004)[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom pierwszy. A-B, wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1994, s. 39-40
- ↑ 4 sierpnia 2018 roku w wieku 90 lat zmarła śp. prof. dr hab. Elżbieta Aleksandrowska - historyk literatury (...)
- ↑ a b c Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Tom I. A-G, wyd. OPI, Warszawa, b.d.w., s. 35
- ↑ a b Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom dziesiąty. Ż i uzupełnienia do tomów 1 - 9, wyd. Fundacja Akademia Humanistyczna i IBL PAN, Warszawa 2007, s. 103
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 68893