Czerwona Przełączka
![]() Czerwona Przełączka pomiędzy podpisanymi Małym Kołowym Szczytem i Czerwoną Turnią | |
Państwo |
|
---|---|
Pasmo | Tatry, Karpaty |
Sąsiednie szczyty | Czerwona Turnia, Mały Kołowy Szczyt |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Czerwona Przełączka (słow. Belasé sedlo, Belasá štrbina, niem. Blauseescharte, węg. Kék-tavi-rés[1]) – niska, wąska przełęcz w słowackiej części Tatr Wysokich. Oddziela ona Czerwoną Turnię, znajdującą się w grani głównej Tatr, od Małego Kołowego Szczytu – pierwszego od zachodu wzniesienia w Jastrzębiej Grani[2].
Stoki północne opadają z przełęczy do Doliny Jagnięcej, południowe – do Doliny Jastrzębiej. Do obu tych dolin z Czerwonej Przełączki zbiegają rynny[2].
Na Czerwoną Przełączkę, podobnie jak na inne obiekty w Jastrzębiej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsza droga dla taterników wiedzie na siodło od północnego wschodu z Doliny Jagnięcej (I w skali UIAA), natomiast wejście od strony Doliny Jastrzębiej jest częściowo skrajnie trudne (VI). Zimą najłatwiej dostać się na przełęcz od strony Doliny Jagnięcej lub granią od Modrej Ławki[2].
Pierwsze wejścia:
- letnie – Jan Józef Fischer, Zygmunt Jaworski, Stanisław Krygowski, przewodnicy Klemens Bachleda i Józef Gąsienica Kaspruś Zuzaniak, w 1900 r., przy przejściu granią,
- zimowe – przewodnicy Vojtech Hudyma, Pavel Krupinský, Alojz Krupicer, Matthias Nitsch, Ján Počúvaj junior, Pavel Spitzkopf i István Zamkovszky, 26 kwietnia 1936 r., przy przejściu granią[2].
Czasami w literaturze pojawiają się błędne nazwy siodła: Niebieska Przełęcz lub Niebieska Szczerbina[2]. Prawidłowa nazwa pochodzi od Czerwonej Turni, a pośrednio od Czerwonego Stawu Kieżmarskiego[3].
Przypisy
- ↑ Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-12-27].
- ↑ a b c d e Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIV. Czerwona Turnia – Przełęcz pod Kopą. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984, s. 15–16. ISBN 83-217-2472-8.
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- p
- d
- e