Bogoljub Jevtić
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 24 grudnia 1886 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 7 czerwca 1960 | ||
Premier Jugosławii | |||
Okres | od 20 grudnia 1934 | ||
Przynależność polityczna | Jugosłowiański Związek Radykalny | ||
Poprzednik | Nikola Uzunović | ||
Następca | Milan Stojadinović | ||
Minister spraw zagranicznych | |||
Okres | od 2 lipca 1932 | ||
Poprzednik | Vojislav Marinković | ||
Następca | Milan Stojadinović | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Bogoljub Jevtić, cyr. Богољуб Јевтић (ur. 24 grudnia 1886 w Kragujevacu, zm. 7 czerwca 1960 w Paryżu[1]) – serbski polityk i dyplomata, premier Jugosławii (1934-1935), minister spraw zagranicznych (1932-1935).
Życiorys
Ukończył gimnazjum w Kragujevacu, a następnie studiował prawo w Belgradzie[1]. Naukę kontynuował w Wyższej Szkole Handlowej w Berlinie, studiował także ekonomię w Zurychu. Po powrocie do kraju wziął udział w wojnach bałkańskich i w I wojnie światowej. Wraz z armią serbską przeszedł przez Albanię i znalazł się na Korfu. W 1917 w stopniu podporucznika piechoty walczył na froncie salonickim[1].
Od 19 października 1917 w służbie dyplomatycznej, początkowo na placówce w Sztokholmie, a następnie w Londynie. W 1920 pełnił funkcję sekretarza delegacji serbskiej, która prowadziła w Paryżu negocjacje dotyczących reparacji wojennych. W kolejnych latach pracował w poselstwach Królestwa SHS w Paryżu i w Brukseli. W latach 1926–1928 kierował poselstwem w Tiranie, a następnie w Wiedniu i w Budapeszcie. W latach 1929–1932 pełnił funkcję ministra dworu królewskiego[1]. W 1932 stanął na czele resortu spraw zagranicznych w gabinecie Milana Srškicia. Przygotowywał wizytę króla Aleksandra I we Francji, w czasie której monarcha padł ofiarą zamachu[1]. W Marsylii Jevtić jechał w samochodzie tuż za tym, który stał się celem zamachu.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/%D0%9C%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%B5%D1%98%D1%81%D0%BA%D0%B8_%D0%B0%D1%82%D0%B5%D0%BD%D1%82%D0%B0%D1%82_2.jpg/240px-%D0%9C%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%B5%D1%98%D1%81%D0%BA%D0%B8_%D0%B0%D1%82%D0%B5%D0%BD%D1%82%D0%B0%D1%82_2.jpg)
Po śmierci króla Jevtić stanął na czele rządu, funkcję tę sprawował przez 6 miesięcy. W lutym 1935 został mianowany senatorem, przedstawicielem banowiny dunajskiej[1].
W 1941, po agresji niemieckiej opuścił kraj. 21 sierpnia 1941 objął stanowisko ministra bez teki w gabinecie Dušana Simovicia. 9 września 1943 objął funkcję ambasadora Jugosławii w Londynie, którą pełnił do października 1944, kiedy przeszedł na emeryturę. Po zakończeniu wojny pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie współpracował z emigracyjną Radą Narodową, kierowaną przez Slobodana Jovanovicia. Ostatnie lata życia spędził w Paryżu. Pochowany w kwaterze żołnierzy serbskich na cmentarzu wojennym w Thiais[1].
Był odznaczony Orderem Orła Białego III i V kl., Orderem Świętego Sawy I i III kl., a także Orderem Korony Jugosłowiańskiej[1].
Przypisy
Bibliografia
- Momčilo Pavlović: Senatori Kraljevine Jugoslavije. Biografski leksikon. Belgrad: 2016, s. 137-139. ISBN 978-86-7403-206-0.