Anthracotherium
Anthracotherium | |||
G. Cuvier, 1822[1] | |||
![]() Anthracotherium magnum i Elomeryx | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | parzystokopytne | ||
Podrząd | |||
Rodzina | Anthracotheriidae | ||
Podrodzina | Anthracotheriinae | ||
Rodzaj | Anthracotherium | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Anthracotherium magnum G. Cuvier, 1822 | |||
Synonimy | |||
| |||
Gatunki | |||
| |||
| |||
|
Anthracotherium – rodzaj wymarłego ssaka parzystokopytnego z rodziny Anthracotheriidae spokrewnionych z dzisiejszymi hipopotamowatymi.
Nazwa Anthracotherium oznacza „węglową bestię” (gr. ανθραξ anthrax, ανθρακος anthrakos „węgiel”; θηριον thērion „dzike zwierzę”, od θηρ thēr, θηρος thēros „zwierzę”[2]) (zwierzę odnalezione zostało w pokładach węgla brunatnego we Francji).
Stworzenie to posiadało 44 zęby z pięcioma półksiężycowatymi guzkami na górnych trzonowcach. Żyło w oligocenie, rozpowszechnione w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Wymarło w późnym miocenie na skutek zmian klimatu oraz konkurencji z innymi parzystokopytnymi takimi, jak hipopotamowate czy świniowate (może być to główna przyczyna w Europie).
Jest to rodzaj typowy dla swej rodziny z tego powodu, że został z niej najdokładniej poznany. Posiada on wiele cech wspólnych z hipopotamami, jak np. budowa żuchwy. Może nawet być ich przodkiem. Poza tym należy jeszcze nadmienić, że nowe badania wykazały duże pokrewieństwo pomiędzy tymi zwierzętami i waleniami (walenie co prawda raczej nie pochodziły od nich, ale prawdopodobnie miały z nimi niezbyt odległych wspólnych przodków).
Europejskie A. magnum było podobnej wielkości, co dzisiejszy hipopotam nilowy, ale rodzaj obejmował też wiele mniejszych gatunków zamieszkujących Egipt, Indie i Amerykę Północną.
Gatunki
- A. sminthos (Forster-Cooper, 1913)
- A. magnum
- A. pangan
- A. monsvialense
- A. minus
- A. minimum
- A. bumbachense
- A. meneghinii
Przypisy
- ↑ G. Cuvier: Recherches sur les ossemens fossiles, où l’on rétablit les caractères de plusieurs animaux dont les révolutions du globe ont détruit les espèces. Wyd. 2. T. 3. Paris et Amsterdam: chez G. Dufour et E. d’Ocagne, 1822, s. 396. (fr.).
- ↑ T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 108, 1904. (ang.).
- EoL: 4524272
- GBIF: 4835385
- identyfikator taksonu Fossilworks: 42449